Παρακολούθησα για πρώτη φορά την παγκοσμιοποιητική σούπα της
Eurovision για το χατίρι της κόρης μου, η οποία δυστυχώς εθίζεται όπως όλοι οι νεαροί έφηβοι, στους κυρίαρχους διεθνώς παγκοσμιοποιημένους,
αγγλόφωνους, ακανόνιστους, ήχους που
αποκαλούνται μουσική. Βέβαια, κρατούσε μια ελληνική σημαία στα χέρια της έτοιμη να
χειροκροτήσει την ελληνική συμμετοχή, από τη συμπαθή κατά τα άλλα Ντέμη, της
οποία το τραγούδι έχει σχέση με την
τεράστια ελληνική μουσική παράδοση, όσο ο
φάντης με το ρετσινόλαδο.
Με πολύ ευχάριστη έκπληξη είδα να κερδίζει θριαμβευτικά το Amar Pelos Dois του συμπαθούς νεαρού Salvador Sobral. Πρόκειται για ένα
«παλιομοδίτικο» τραγούδι στην Πορτογαλική γλώσσα, αντιεμπορικό και εντελώς
αντίθετο με τα σύγχρονα διεθνή πρότυπα, γραμμένο πάνω στη σύγχρονη παράδοση των
υπέροχων fados από μια χώρα που δεν
έχει ποτέ κερδίσει στην Eurovision.
Kαί χάρηκα επίσης όταν άκουσα τον Salvador
