Αντί να χρεοκοπήσει η Αργεντινή, χρεοκόπησαν οι Γύπες

Οι γύπες τσακώνονται μεταξύ και τα έχουν βρει σκούρα με την Αργεντινή. Πρόσφατα, ο πολύς Τζόρτζ Σόρος, ύστερα και από σχετικές δηλώσεις του, στρέφεται και δικαστικά τώρα εναντίον του αχόρταγου και ακραίου γύπα Πολ Σίνγκερ των όμοιων του και ειδικότερα της τράπεζας Bank of New York Mellon. Η «καλή» αυτή τράπεζα, από την οποία η κυβέρνηση της Αργεντινής αφαίρεσε την άδεια λειτουργίας της πρόσφατα, ως διαχειρίστρια των αργεντίνικων ομολόγων, δεν απέδωσε στους κατόχους ομολόγων που υπάγονται στο βρετανικό δίκαιο τόκους ύψους 226 εκατομμυρίων ευρώ, επειδή το απαγόρευε δικαστική απόφαση που αφορούσε ομόλογα που υπάγονται στο αμερικανικό δίκαιο.

Το Χρηματιστήριο της Αργεντινής στα ύψη

Στην Ελλάδα του ευρώ και του success story, το Χρηματιστήριο Αθηνών, ακολουθεί εδώ και χρόνια μια λυμφατική, κακορίζικη πορεία. Ειδικότερα τον τελευταία βρίσκεται σχεδόν συνέχεια σε κάθοδο. Το Χρηματιστήριο του Μπουένος Άϋρες στην Αργεντινή, τον τελευταίο καιρό βρίσκετα στην πρώτη σειρά των διεθνών αποδόσεων. Ακόμα και μετά την ανακοίνωσή στις ΗΠΑ ότι τίθεται σε καθεστώς επιλεκτικής χρεωκοπίας, ( selective default), συνεχίζει την ανοδική του πορεία  αγγίζοντας τις 8.365 μονάδες, από τις 5.320 μονάδες του Iανουαρίου του τρέχοντος χρόνου. Και αυτό, παρ' όλες τις επιθέσεις που υφίσταται η χώρα απο τους γύπες των αγορών και τους πολιτικούς εκβιασμούς σε βάρος της. Και ενώ το Χρηματιστήριο της Αργεντινή πετάει, το Χρηματιστήριο Αθηνών, σύμφωνα με τους αναλυτές γκρεμίστηκε εξ' αιτίας της...Αργεντινής !

Η τραγωδία της Αργεντινής : μια ιστορία από την οποία οφείλουμε να διδαχθούμε.

 Η τραγωδία της Αργεντινής που από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 συνδέθηκε με τη ζώνη του δολάριου και  κατέρρευσε σταδιακά μέχρις ότου αποδεσμευτεί απ’ αυτήν τον Ιανουάριο του 2002, όταν δεν αποσωσιωπείται, διαστρεβλώνεται  ή και αλλοιώνεται εξωφρενικά από το κυρίαρχο πολιτικοδημοσιογραφικό σύστημα. Κατά πως βολεύει, το άσπρο γίνεται μαύρο και το αντίθετο. Αλλοιώνονται ανενδοίαστα  αυτά τα ίδια τα γεγονότα. Ημιμαθείς ή κατευθυνόμενοι  τηλεοπτικοί αστέρες «αφηγούνται» στο ζαλισμένο πλήθος της δημοκρατίας του θεατή (κατά Τσόμσκι και Λίπμαν)  τη δική τους εκδοχή της τραγωδίας.