Το 1996 είχα την τύχη και την τιμή να εκλεγώ ανάμεσα στους πρώτους 6-7 βουλευτές σε αριθμό ψήφων σε όλη την Ελλάδα. Λίγο αργότερα, ζήτησα συνάντηση από τον τότε πρωθυπουργό Κωσταντίνο Σημίτη. Με δέχτηκε με το γνωστό του κρύο χαμόγελο, αναμένοντας να του υποβάλλω αιτήματα υπουργοποίησης, κλπ. Τον ξάφνιασα όταν του είπα ότι ο λόγος που ζήτησα τη συνάντηση είναι, για να του επισημάνω ότι γίνετε πάρτι διαφθοράς και παρασυναλλαγών με το δημόσιο χρήμα. Και ότι πρέπει να παρθούν συγκεκριμένα θεσμικά μέτρα αποτροπής, που θα ήθελα και να του προτείνω.
Εκείνος αναψοκοκκίνισε, σηκώθηκε όρθιος και άρχισε να μου φωνάζει ότι είναι ντροπή να του λέω αυτά για τα οποία μας κατηγορούν οι αντίπαλοί μας. Και ότι αν έχω συγκεκριμένα στοιχεία να του τα δώσω, ή να τα στείλω στον Εισαγγελέα. Ήταν τέτοια η οξύτητα της αντίδρασής του, που με οδήγησε σε ανάλογη έκρηξη.
