Στα τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου του 1922 έκλεισε το μεγάλο κεφάλαιο του ελληνισμού της Ανατολής με το κάψιμο και τη λεηλασία της Σμύρνη, της «Γκιαούρ Ισμίρ» όπως την αποκαλούσαν οι Νεότουρκοι. Το δράμα της Μικρασιατικής καταστροφής οδήγησε στον ξεριζωμό από τις πατρογονικές εστίες ύστερα από περισσότερα δυο χιλιάδες χρόνια τον δυναμικό πολυάριθμο Ελληνισμό της Ανατολής. Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο Ελληνισμός αυτός της Μικράς Ασίας και του Πόντου αναλογούσε στο 1/3 περίπου του συνολικού
