Η μητέρα μου Μαρία Σουρμελή - Κατσανέβα γενήθηκε στην Κερασούντα του Πόντου.Μικρό κοριτσάκι μαζί με τα άλλα πέντα αδέρφια της, τον Αντώνη, την Ευδοξία, τον Γιώργο, τον Παναγιώτη και τον Λευτέρη, ήρθαν στην μητέρα Ελλάδα κάτω απο τις φούστες της μαμάς Δέσποινας.
Ένα τσούρμο μικρά προσφυγόπουλα με την ανταλλαγή πληθυσμών με την Τουρκία, ύστερα απο τη Μικρασιατική καταστροφή. Μαζί τους ήταν και ένας ξανθός μικρούλης, ο Γιάννης Σαρούς. Ο πατέρας Ιορδάνης Σουρμελής, παρέμενε αιχμάλωτος των Τούρκων, χαμένος κάπου στα βάθη της ανατολής.
Απο όσα θυμόταν η Μαρίκα, όπως τη λέγαμε όλοι τη μητέρα μου, μας περιέγραφε παραστατικά τις ομορφιές των αλησμόνητων πατρίδων του Πόντου, την καλοσύνη και την προκοπή των Ελλήνων, την ειρηνική τους συμβίωση με τους άλλους λαούς του τόπου. Δύο χιλιάδες χρόνια διαδρομή ξεριζώθηκε το 1922. Η οικογένεια μόνο με τα ρούχα τους και μικρά μπογαλάκια, επιβιβάστηκε στρωματζάδα στο πλοίο Κουρτουλούς που τους έφερε στον Πειραιά.
