Το μάθημα απο τα ψέματα για την Αργεντινή

Του Σπύρου Στάλια

Ποιά είναι τα δύο μεγάλα μαθήματα  που πήραμε από την Αργεντινή όλα τα  κράτη του κόσμου και όλοι οι λαοί της Γης στις αρχές του 21ου αιώνα;Το πρώτο μάθημα είναι ότι ένα έθνος, με τεράστιο εξωτερικό χρέος, μπορεί να πτωχεύσει, αλλά παρά  πολύ γρήγορα μπορεί να επανέλθει στην ανάπτυξη,  βασισμένο στο νόμισμα του,  στην πολιτική της πλήρους απασχόλησης και στην  κοινωνική πολιτική, μακριά από τα προγράμματα  της σκληρής λιτότητας του ΔΝΤ που εξυπηρετούν μια μικρή μερίδα του πληθυσμού,  τραπεζίτες, τους πολιτικούς τους και όσους συναγελάζονται μαζί τους. Το δεύτερο μάθημα που πήραμε ήταν ότι  καθώς η Αργεντινή υιοθέτησε τις παραπάνω πολιτικές, και άρχισε η ανάπτυξη να τρέχει με υψηλούς ρυθμούς, οι ξένες επενδύσεις ήσαν οι πρώτες που έκαναν την εμφάνιση τους στη χώρα.

Ευρώ και φτώχια ή δραχμή και ευημερία

Του Σπύρου Στάλια

Τρεις είναι οι θεμελιώδεις στόχοι, των οποίων την επίτευξη, ένα κυρίαρχο κράτος, πρέπει να επιδιώκει παντοιοτρόπως.Την πλήρη απασχόληση, την προστασία της αξίας του εθνικού νομίσματος και την παροχή αξιοπρεπών μισθών, συντάξεων και υγείας.Τα μέσα που έχει μια κυβέρνηση για να επιτύχει αυτούς τους στόχους είναι η φορολογία και οι δαπάνες του κράτους, ο δανεισμός και η αποπληρωμή των δανείων του και η έκδοση και κυκλοφορία νέου χρήματος καθώς και η απόσυρση του.Άλλα μέσα δεν υπάρχουν, όποια μορφή και αν πάρει ένα καθεστώς, εκτός από τις χώρες τις ΕΕ, που τα μέσα είναι λιγότερα και κατά συνέπεια στόχοι και δημοκρατία συρρικνώνονται.Ο τρόπος υλοποίησης των στόχων αυτών, με τα δεδομένα μέσα, αφορούν σε πολιτικές που τα κόμματα θα εισηγηθούν και ο Λαός θα αποφασίσει.

Χαμένοι στη μετάφραση της οικονομικής ανάπτυξης

Του Σπύρου Στάλια

Από τις μεγαλοστομίες που ακούγονται τον τελευταίο καιρό από πολλές κατευθύνσεις, είναι ότι η χώρα βρίσκεται μπροστά σε αναγκαιότητα συγκρότησης ενός σχεδίου οικονομικής ανάπτυξης, αφού έχουν παραχθεί δημοσιονομικά περισσεύματα. Πολλοί μιλούν και για την δημιουργία  κυβέρνησης ‘Εθνικής Ενότητας’ που θα μπορούσε να προτείνει ένα τέτοιο πρόγραμμα.Όσο αυτά λεγονται, τόσο και πιο πολύ γίνεται κατανοητό, ότι η καθεστηκυία τάξη της χώρας διακατέχεται από άγνοια και είναι τυφλή  σε σχέση με το που βρισκόμαστε, τι κάνουμε και που πάμε. Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά το θέμα.