Τα νέα σκληρά
μέτρα που επιβάλλουν οι δανειστές μας με όπλο της χορήγηση ρευστότητας, οδηγούν
με βεβαιότητα την ελληνική οικονομία σε σπιράλ ύφεσης ανεργίας και φτωχοποίησης.
Η πολιτική αυτή είναι κοινωνικά απαράδεκτη και οικονομικά αδιέξοδη. Για την
εξόφληση των τοκοχρεωλυσίων για το χρέος, απαιτούνται τουλάχιστον 18,5 δις ευρώ
το χρόνο ή το 10% του ΑΕΠ που ανέρχεται το 2014 σε 185 δις. Επιπλέον, σύμφωνα
με τη γενικώς αποδεκτή θεωρία του Okun (νόμος του Okun), για να μειωθεί η ανεργία κατά 1%, να
αρχίσει δηλ. να υπάρχει θετικό πρόσημο στην απασχόληση, απαιτείται ανάπτυξη άνω
του 2,5% του ΑΕΠ ετησίως.
Συνολικά δηλ. για
ένα πρώτο βήμα εξόδου από την κρίση, απαιτούνται άνω του 12% του ΑΕΠ κάθε χρόνο
για εξοικονόμηση πόρων και απαρχή αναπτυξιακής διαδικασίας. Η πιθανότητα να
επιτευχθεί κάτι τέτοιο με τις σημερινές ακραίες υφεσιακές πολιτικές, με το υπερτιμημένο ευρώ και την αδυναμία
περαιτέρω μείωσης των ανελαστικών δημόσιων δαπανών, αποτελεί ακραίο σενάριο επιστημονικής
φαντασίας. Ποτέ και πουθενά δεν έχει επιτευχθεί η καταπολέμηση της ύφεσης με
υφεσιακές πολιτικές, υπερτιμημένο νόμισμα και με παράλληλη καταβολή υψηλών
τοκοχρεωλυσίων για δάνεια.
