Η σωτήρια αποσύνδεση της δραχμής από τον κανόνα του χρυσού το 1932

Μέσα στη δίνη της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης,τον Απρίλιο του 1932,  η κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου αποφάσισε να εγκαταλείψει την πρόσδεση της δραχμής στον κανόνα του χρυσού που είχε οδηγήσει τη χώρα σε οικονομικό αδιέξοδο. Ήταν μια σωτήρια ενέργεια, παρ’ όλες τις αντιρήσεις των δανειστών και τις σχετικές μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις για τη ρύθμιση του χρέους που συμφωνήθηκε πολύ αργότερα, το 1964, με ευνοϊκούς όρους για την Ελλάδα.

Το σημαντικό είναι ότι, ένα μόλις χρόνο μετά τον απεγκλωβισμό από τον κανόνα του χρυρού, το 1933, η ελληνική οικονομία επέστρεψε  στην αναάπτυξη και το 1936 η απασχόληση ανέρχεται στα προ της  κρίσης επίπεδα.

Κατά τη διάρκεια της μεταπολεμικής περιόδου, μετά και την υποτίμηση της δραχμής έναντι του δολαρίου κατά 50% το 1953, η ελληνική οικονομία αναπτύχθηκε αλματωδώς και συνέχισε να αυξάνεται με αυξομειώσεις μέχρι την ένταξή της στην ευρωζώνη και ειδικότερα μετά το 2008 όπου πέφτει στα Τάρταρα, χωρίς ελπίδα να ανακάμψει.

Αλλά ας γυρίσουμε πίσω στην εποχή του Βενιζέλου στις αρχές της δεκαετίας του 1930.Το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης Βενιζέλου και η νεοσύστατη Τράπεζα της Ελλάδος επιχείρησαν να υπερασπιστούν την ισοτιμία της δραχμής – αρχικά με τη στερλίνα και μετά την αποχώρηση των Βρετανών από τον κανόνα του χρυσού, τον Σεπτέμβριο του 1931, με το αμερικανικό δολάριο. Ηταν η ίδια σφιχτή πολιτική –υπό τη στενή επιτήρηση της Δημοσιονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών, της Διεθνούς Οικονομικής Επιτροπής (εν λειτουργία από το 1898) και της Τράπεζας της Αγγλίας– που, παρά τα βάρη της ενσωμάτωσης των προσφύγων της Μικράς Ασίας, είχε επιτρέψει τη θεαματική μείωση των επιτοκίων εξωτερικού δανεισμού της Ελλάδας.

Το κόστος δανεισμού είχε πέσει από το 14,3% (το 1923) στο 6,7% όταν εισήλθε στον βρετανικό κανόνα του χρυσού το 1928. Με τους ίδιους σχετικά ευνοϊκούς όρους συνέχισε να δανείζεται η χώρα ώς τα τέλη του 1930. Οι ξένοι πιστωτές το 1927 είχαν επιβάλει στην Αθήνα δημoσιονομικό κανόνα, βάσει του οποίου οι δημόσιες δαπάνες δεν έπρεπε να ξεπεράσουν το 28% του ΑΕΠ το 1929-30 και ο προϋπολογισμός έπρεπε μετά το έτος αυτό να είναι ισοσκελισμένος (βλ. τη μελέτη του νυν αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Γιώργου Χουλιαράκη και της Σοφίας Λαζαρέτου, με τίτλο «Deja Vu? The Greek Crisis Experience, the 2010s versus the 1930s», working paper 176 της Τράπεζας της Ελλάδος).

Τότε όμως,στα τέλη του 1930, η διεθνής κρίσηφτάνει και  στην Ελλάδα, με τη μορφή μαζικών πτωχεύσεων επιχειρήσεων και τραπεζικού πανικού. Η έξοδος της Βρετανίας από τον κανόνα του χρυσού ήταν το τελικό χτύπημα. Οι καταθέτες έσπευσαν να μετατρέψουν τις δραχμές τους σε χρυσό ή συνάλλαγμα. Η θεσμικά αδύναμη ιδιαίτερα έναντι της Εθνικής, Τράπεζα της Ελλάδος ,διαχειρίστηκε ανεπαρκώς το σοκ, με ξαφνικές αυξήσεις επιτοκίων τις οποίες ακολούθησαν ανεξήγητες μειώσεις.

Στις αρχές του 1932, ο Βενιζέλος, που απολάμβανε  τη στήριξη της αντιπολίτευσης για την πολιτική διατήρησης της σταθερής ισοτιμίας, μειώνει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων κατά 6%. Στη συνέχεια επισκέπτεται τη Ρώμη, το Παρίσι και το Λονδίνο,τις τρεις εναπομείνασες εγγυήτριες δυνάμεις του δανείου του 1898. Εκεί υπόσχεται ότι η Ελλάδα δεν θα προβεί σε μονομερείς ενέργειες. Παράλληλα, όμως, διαμηνύει πως οι αντοχές της οικονομίας έχουν εξαντληθεί και δεν υπάρχει δυνατότητα για περαιτέρω περικοπές ή αυξήσεις φόρων με δεδομένο ότι, ο κρατικός προϋπολογισμός ήταν πλεονασματικός τα τρία προηγούμενα χρόνια.

Τελικά, αποφασίζει να προχωρήσει στη στάση πληρωμών και στην αποσύνδεση της δραχμής-από τον κανόνα του χρυσού -ένα είδος Grexit- gegon;ow που οδήγησε στην ανάκαμψη της οικονομίας και τη σωτηρία της χώρας.

Το καταληκτικό συμπέρασμα από τον απεγκλωβισμό της χώρας μας από τον κανόνα του χρυσού και τη στάση πληρωμών το 1932, είναι ότι, η ελληνική οικονομία απαλλάχτηκε απο τη μέγγενη των χρεών και υποτιμώντας το εθνικό της νόμισμα, σε συνδυασμό με παράλληλα μέτρα δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής, αναπτύχθηκε ικανοποιητικά έως και αλματωδώς για πολλές δεκαετίες. Μέχρις ότου μπήκε ξανά σε μια νέα ποιο σκληρή και απάνθρωπη νομισματική φυλακή. Αυτήν του γερμανικού ευρώ.

Η αλήθεια είναι ακριβή ( τραγούδι βίντεο)

Η αλήθεια είναι ακριβή

Μη λες αλήθειες φωναχτά,

Μου λεν οι φίλοι απ’ τα παλιά,

Κάντει έτσι γυριστή,

Λύκος σε τρώει έξω απ’ το μαντρί

Η σιωπή είναι χρυσός,

Μου λεν με ύφος αυστηρό,

Θα εκτελεστείς με σιωπή,

Με λάσπη και κίτρινη χολή

.............................................

Με θυμό τους απαντώ

Πάρτε δρόμο από εδώ

Ο λύκος μέσα- έξω απ’ το μαντρί

Χάρισμά σας ω δειλοί

Η αλήθεια είναι ακριβή

Το φίμωτρο πονάει πολύ

Ότι και να λέτε εσείς

Θα βγάζω γλώσσα στον μαντρί

...................................

Βγάλε επιτέλους το σκασμό,

Μου λεν ύφος αυστηρό,

Μην τσαντίζεις το θεριό,

Θα φαγωθείς μα το στανιό

Δεν είναι καιρός για ανατροπές,

Στα αυγά σου κάτσε μη μιλάς

Έχουμε δόξα το Θεό,

Μνημόνιο και άγιο ευρώ.

………….

Με θυμό τους απαντώ

Πάρτε δρόμο από εδώ

Ο λύκος σας και  το μαντρί

Χάρισμά σας ω δειλοί

Η αλήθεια είναι ακριβή

Το φίμωτρο πονάει πολύ

Ότι και να λέτε εσείς

Θα βγάζω γλώσσα στο μαντρί

Και με φάει το θεριό

Της αλήθειας η μαγιά

Αυτή θα μείνει πάντα εδώ

Η μαγιά θα μείνει εδώ

Εδώ, εδώ,εδώ

Κανένα πρόβατο δε σώθηκε ποτέ βελάζοντας από τη σφαγή

Με χαρά μου βλέπω να αναπαράγεται η φράση αυτή της οποία την πατρότητα ας μου επιτραπεί να διεκδικώ. Με την ίδια φιλοσοφία, καταθέτω και το τραγούδι μου στην πιο πάνω ανάρτηση με τίτλο "Η αλήθεια είναι ακριβή"

Μακάρι να γινόμασταν Αργεντινή

Η τέως  Προέδρου της Αργεντινής Κριστίνα Κίρχνερ που βρίσκεται στην Ελλάδα αυτές τις μέρες, έχει υποστεί μια κολοσσιαία αρνητική επίθεση από το διεθνές και το ημέτερο μιντιακό συστημικό καθεστώς, σε βαθμό που αρκετοί ελλιπώς πληροφορημένοι συμπολίτες μας να τοποθετούνται εχθρικά απέναντί της. Στο διαδίκτυο με λύπη μου διάβασα επιθέσεις κατά της  Κίρχνερ με αναφορά σε διώξεις που την έχει υποβάλλει το σημερινό ποδηγετούμενο από τις ΗΠΑ αντίπαλο κόμμα των Cambiemos του Μαουρίσιο Μάκρι, το οποίο κέρδισε τις εκλογές του 2015 με μόλις 1,5% διαφορά και αφού οι διάδοχοι του κόμματος της Κίρχνερ διασπάστηκαν. 

Στις εκλογές εκείνες, η Κριστίνα Κίρχνερ δεν είχε από το Σύνταγμα δικαίωμα επανεκλογής, αφού είχε κερδίσει τις δύο προηγούμενες. Συνολικά ο Νέστωρ και η Κριστίνα Κίρχνερ με το κόμμα των Περονιστών, των Kirtsenists κέρδισαν όλες τις εκλογές και κυβέρνησαν τη χώρα για δεκατρία συνεχόμενα χρόνια, από το 2003 μέχρι το 2015,βγάζοντάς την από την καταστροφή όπου είχε οδηγηθεί από τις πολιτικές του ΔΝΤ, τη λιτότητα και τη σύνδεση του πέσος με το δολάριο και την αδυναμία της χώρας να ασκήσει αυτοδύναμη δημοσιονομική και νομισματική πολιτική. Στις επόμενε εκλογές όμως, του 2019 ή και ίσως νωρίτερα, η Κριστίνα Κίρχνερ θα είναι υποψήφια και η αναμενόμενη νίκη της είναι που τρομοκρατεί τους αντιπάλους της.

Στη χώρα μας έχουν γραφεί απίθανα ψέματα για την περίπτωση της συγκεκριμένης χώρας, σε μια προσπάθεια να μην μπει και σε εμάς το «ζιζάνιο» να ακολουθήσουμε το παράδειγμά της. Το κεντρικό μοτίβο της σχετικής προπαγάνδας ήταν "προσοχή να μην γίνουμε Αργεντινή" Και όμως στην πραγματικότητα "μακάρι να γινόμασταν Αργεντινή" και να είχαμε βγει από την παγίδα χρέους, τη φτώχεια και την απέραντη δυστυχία που έχει επιβληθεί στη  χώρα μας από τη γερμανική ευρωφυλακή. Αλλά δούμε την παράλληλη πορεία των δύο χωρών.

Οι Κίρχνερ παρέλαβαν το χρέος της Αργεντινής το 2003 στο 150% του ΑΕΠ. Με την αποσύνδεση του πέσος από το δολάριο, τη στάση πληρωμών και την Κεϋνσιανή αναπτυξιακή πολιτική τους, το χρέος μειώθηκε στο 9% του ΑΕΠ. Στην Ελλάδα, το χρέος σχεδόν διπλασιάστηκε μέσα στην ευρωζώνη και ειδικότερα μετά το 2008. Με το PSI στις 21 Ιουλίου 2011, ρυθμίστηκαν χρέη 168 δις., τα μισά ή και περισσότερα, με κούρεμα ομολόγων ελληνικών δημόσιων φορέων και ιδιωτών. Παρ’ όλα  αυτά, το χρέος της χώρα μας συνεχίζει να αυξάνεται και από 129% του ΑΕΠ, έχει ξεπεράσει στο 180%. Και έχει μέλλον μπροστά του δόξα να έχει το «πάση θυσία στο ευρώ»

Σύμφωνα με στοιχεία του Economist  (Ο κόσμος το 2014), τo κατά κεφαλή ΑΕΠ της Ελλάδας το 2014, ήταν 20.240 και της Αργεντινής 10.870. Όμως, για να γίνουν σωστές συγκρίσεις, χρησιμοποιείται ο δείκτης ΙΑΔ δηλ. το ΑΕΠ σε Ισοτιμία Αγοραστικής Δύναμης. Σύμφωνα πάντα με τον Economist, το κατά κεφαλήν ΙΑΔ της Ελλάδας το 2014 ήταν 24.970 και της Αργεντινής 19.490, δηλ. δεν απέχουν πολύ μεταξύ τους. Όμως, το ΑΕΠ της Αργεντινής σημείωσε σταθερή ετήσια ανάπτυξη της τάξης του 7-8% από το  2002, όταν η χώρα αποσυνδέθηκε από το δολάριο, ενώ αυτό της Ελλάδας κατρακυλά στα Τάρταρα. 

Στην Ελλάδα το ΑΕΠ από την αρχή της κρίσης, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία έχει  υποχωρήσει σε επίπεδα άνω του 35% ενώ η ανεργία σκαρφάλωσε. στο 25% και πάνω από 50% για τους νέους. Αυτό σημαίνει ότι, η ζωή στην Αργεντινή βελτιώθηκε σημαντικά, ενώ στη χώρα μας πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Εδώ υποφέρουν οι άνθρωποι και οι αριθμοί και όχι στην Αργεντινή.

 Ο επίσημος ετήσιος πληθωρισμός στην Αργεντινή στην επίμαχη περίοδο ήταν της τάξης του 10%, ενώ και οι πλέον εχθρικές διεθνείς εκτιμήσεις τον υπολογίζουν σε 20%. Ακόμα και ένας πληθωρισμός της τάξης του 10-15%, είναι προτιμότερος από τον αρνητικό πληθωρισμό που βιώνει η χώρα μας, ο οποίος οδηγεί σε πλήρη απονέκρωση την ελληνική οικονομία. 

Υποστηρίζεται  ότι, η Αργεντινή διέγραψε χρέη 65 δις, με τίμημα υψηλό πληθωρικό και με αποκλεισμό της από τις αγορές. Η Αργεντινή πράγματι αποκλείστηκε από τις λεγόμενες αγορές, τα κερδοσκοπικά funds, όπως ο αχόρταγος Γύπας Πολ Σίνγκερ. Άλλοι επενδυτές όμως όπως ακόμα και ο πολύς Τζώρτζ Σόρος, ο Κάϊλ Μπάς, επένδυσαν στην Αργεντινή και έχουν στραφεί με αγωγές κατά του Σίγκερ και των ομοίων του. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι, το Χρηματιστήριο του Μπουένος Άϋρες παρουσίασε την ίδια περίοδο τις καλύτερες επιδόσεις διεθνώς, παρ΄ όλη την τεχνητή χρεοκοπία που τις επέβαλαν Αμερικάνικα δικαστήρια.

Έχουν δίκιο οι "Αργεντινολόγοι" σχετικά με τη μεγάλη αποζημίωση που προσέφερε η Αργεντινή στου Γύπες τύπου Πολ Σίνγκερ  με κέρδη (της τάξης του 300% ) . Αλλά αυτό δείχνει αφ’ ενός τη συναλλαγματική της ευχέρεια και αφ’ ετέρου την αναλγησία αυτών των μεγαλοαπατεώνων που έχουν καταστρέψει χώρες όπως η Ελλάδα, η οποία υπέκυψε δουλικά στις αχόρταγες ορέξεις τους. Όπως έκανε το Κογκό, το Περού,κλπ.,  σε αντίθεση με την Αργεντινή, την Ισλανδία, τη Ρωσία, κλπ. Τα όρνεα αυτά των επιλεγόμενων διεθνών αγορών, είναι  οι μόνοι που με το δικό μας PSI, το κούρεμα δηλ. του ελληνικού χρέους, επέμεναν και εισέπραξαν στο 100/100, ελληνικά ομόλογα που είχαν αγοράσει δραματικά υποτιμημένα, με κέρδη άνω του 1000%.

Αλλά αν η Αργεντινή των Κίρχνερ  παρέμεινε εκτός αγορών με το να μη σκύβει το κεφάλι στους γύπες-μεγαλοαπατεώνες, η δουλόφρων Ελλάδα τι έχει καταφέρει; Είναι μέσα στις αγορές; Κάτι ξέρουν για αυτό οι Έλληνες εισαγωγείς που κανένας προμηθευτής από το εξωτερικό δεν τους παρέχει προϊόντα αν δεν πληρώσουν σε μετρητά. Ή οι Έλληνες επιχειρηματίες που έχουν αποκλειστεί από τραπεζικό δανεισμό. Και όσον αφορά τις εξαγωγές της Αργεντινής, κάθε άλλο παρά μειώθηκαν όπως  ισχυρίζονται οι "Αργεντινολόγοι". Αντίθετα, με το εμπάρκο της Ρωσίας σε προϊόντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Αργεντινή έχει υποκαταστήσει μεγάλο μέρος και των δικών μας εξαγωγών.

Υποστηρίζεται ότι, οι τράπεζες στην Αργεντινή κατέρρευσαν, έκλεισαν και εξαερώθηκαν οι καταθέσεις και ότι ο κόσμος βγήκε στους δρόμους με τις γνωστές διαμαρτυρίες της κατσαρόλας. Χοντρή αντιστροφή της αλήθειας. Τα μεγάλα γεγονότα στην Αργεντινή με το corralito, το κλείσιμο των τραπεζών, η αδυναμία απόσυρσής καταθέσεων, οι  διαδηλώσεις της κατσαρόλας, οι νεκροί  οι χιλιάδες τραυματίες, συνέβησαν το Δεκέμβριο του 2001 και τον Ιανουάριο 2002. Πριν και όχι με τους Κίρχνερ. 

Τότε,τον Ιανουάριο του 2002, απέδρασε με ελικόπτερο ο Πρωθυπουργός Ντε Λα Ρούα με τον μισητό Υπουργό οικονομικών Ντομίγκο Καρβάγιο, που ως παιδί του ΔΝΤ, ήταν εκείνος που είχε συνδέσει το Αργεντίνικο πέσο με το Αμερικάνικο δολάριο και οδήγησε τη χώρα στην καταστροφή. Και τι τραγική σύμπτωση. Τον Ιανουάριο του 2002, η Ελλάδα μπήκε θριαμβευτικά στον «παράδεισο» του ευρώ.

Οι «Αργεντινολόγοι» και «ευρω-περήφανοι», αναφωνούν θριαμβευτικά : «Πετύχαμε  δύο τεράστια πράγματα. Παραμείναμε στο ευρώ και δε διακινδυνεύουμε την έξοδό μας από την Ε.Ε. Και έχουμε πρόσβαση σε εισαγόμενα τρόφιμα, φάρμακα, κλπ». Όπως είναι γνωστό, πριν από την ένταξή μας στο ευρώ και την Ε.Ε. δεν είχαμε τρόφιμα, φάρμακα, πρώτες ύλες, ενώ τώρα τα έχουμε όλα σε τεράστια αφθονία !

Σε αντίθεση με την Ελλάδα που βυθίζεται συνέχεια ποιο κάτω στον πάτο του βαρελιού, με τους Κίρχνερ η ζωή στην Αργεντινή βελτιώθηκε θεαματικά. Η κυβέρνηση τους σύνηψε σημαντικές και συμφέρουσες συμφωνίες με την Κίνα και τη Ρωσία, ενώ το ΑΕΠ όπως και όλοι οι οικονομικοί δείκτες της χώρας, είχαν θετικό πρόσημο, όπως και  το Χρηματιστήριο του Μπουένος Άϋρες. Και το κυριότερο. 

Ο Αργεντίνικος λαός με αδιαμφισβήτητα δημοκρατικές εκλογές και παρ’ όλη την τεράστια εξωτερική και εσωτερική υπονόμευση εναντίον τους, επί 13 συνεχόμενα χρόνια στήριξε και ψήφιζε τους Κίρχνερ. Και η Κριστίνα Φερναντε Κίρχνερ σήμερα βρίσκεται και πάλι στον προθάλαμο της νίκης στις επερχόμενες εκλογές, αν βέβαια αυτό της επιτραπεί. Για όλα αυτά, μπορώ εύλογα να πω ότι « μακάρι να γινόμασταν Αργεντινή».

Ευρωραγιαδισμός

Η χώρα συνεχίζει να κατολισθαίνει στα Τάρταρα τoυ αδιέξοδου της δυστυχίας, της φτώχειας, της ανεργίας  που είναι αλυσοδεμένες με το Μνημόνιο και το ευρωραγιαδισμό.Πριν προφτάσει να συνέλθει απο το μαστίγιο ενός βάρβαρου μνημονιακού μέτρου, οι βασανιστές-δανειστές απαιτούν την επιβολή ενός άλλου. Και οι εδώ Ευρω-Γενίτσαροι το κάνουν πράξη άμεσα ως ϋπατοι Αρμοστές, ως υπάκουοι εντολοδόχοι.

Η πρωτόγνωρη σύγχρονη Ελληνική Τραγωδία συνεχίζεται και μεγαλώνει και ψευτοαρισεροί που έκλεψαν την καρέκλα της δοτής από το Βερολίνο εξουσίας με φρούδες υποσχέσεις και προβολή ψεύτικων ελπίδων, κάνουν τα πάντα για να την κρατήσουν. Κερδίζουν χρόνο  εκπέμποντας χοντρά παραμύθια ανάκαμψης της οικονομίας που έρχεται οσονούπω όπως υποστηρίζουν οι τεράστιοι αυτοί ψευταράδες.

Αλλά και η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση δήθεν αντιπολιτεύεται για την τιμή των όπλων αλλά και αυτή ομνύει στην ίδια πηγή του κακού: στην ευρωφυλακή Η δολοφονική ευρωζώνη είναι ταμπού για κυβέρνηση και αντιπολίτευση, για τα εξωνυμένα συνδικάτα, όπως και διάφορους νεόκοπους πολιτικάντηδες αυτόκλητους σωτήρες, που ως ασώματες κεφαλές υπόσχονται τη σωτηρία της χώρας με τη δική τους μαγική συνταγή.

Όλοι τους προσκυνούν την πηγή του κακού και του ολέθρου τη δόλια κατοχή της χώρας από την παγίδα χρέος και το ευρώ, αλλά παριστάνουν ότι τσακώνονται μετάξύ τους για τα μάτια του κόσμου. Ένα θέατρο της συμφοράς. Ένας θίασος πολιτικάντηδων εραστών της καρέκλας για τα πανηγύρια. Όση  φτώχεια, ανεργία, δυστυχία, αυτοκτονίες, τραγωδίες, αδιέξοδα και αν βιώσουμε, αυτοί εκεί, πιστοί στο δόγμα : «ένας είναι ο θεός, ο ευρωραγιαδισμός». Κάτι σαν το «ελιά –ελιά και Κώτσο Βασιληά.

Καταργούν τις πανελλαδικές και εισάγουν τη συναλλαγή στις εισαγωγικές για ΑΕΙ ΤΕΙ

Την κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων και την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (ΑΕΙ και ΤΕΙ) με το βαθμό απολυτηρίου ανήγγειλε ο υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου. Ο ίδιος ανέφερε ότι η σχετική αναφορά είχε γίνει και από τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα  στο συνέδριο της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, όπου καταχειροκροτήθηκε ιδιαίτερα στο σημείο αυτό.

Προφανώς όλοι τους, Πρωθυπουργός, Υπουργός και νεολαίοι του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουν αντιληφθεί ή υποκρίνονται ότι δεν καταλαβαίνουν ότι, με τον τρόπο αυτό, καθιερώνεται η αθέμιτη συναλλαγή ανάμεσα σε εκπαιδευτικούς και γονείς, οι οποίοι θα σπρώχνουν ευθέως ή πλαγίως την αναξιοκρατική υπερ-βαθμολόγηση των παιδιών τους για την εισαγωγή τους σε ΑΕΙ και ΤΕΙ. 

Πρόκειται για μια πρωτότυπη διεθνώς συνταγή, όπου στην ουσία καταργείται η αξιοκρατία που είχε καθιερωθεί με το δοκιμασμένο και αδιάβλητο σύστημα πανελλαδικών εξετάσεων και υποκαθίσταται από την διαβλητή βαθμολόγηση στα διάφορα λύκεια της χώρας, που έτσι και αλλιώς είναι αμφιλεγόμενη αφού επικρατούν διαφορετικές νόρμες στις βαθμολογίες των μαθητών. Ορισμένοι καθηγητές είναι φειδωλοί στις βαθμολογίες τους σε αντίθεση με άλλους που βαθμολογούν απλόχερα. 

Με το προτεινόμενο νέο σύστημα, αναμένεται να εκτιναχθούν στα ύψη οι βαθμολογίες στα Λύκεια όπως και οι βάσεις εισαγωγής σε ΑΕΙ ΤΕΙ. Καθηγητές με ελαστική συνείδηση θα εισπράττουν και μάλιστα αφορολόγητα ποσά από "ιδιαίτερα" σε μαθητές, τους οποίους θα βαθμολογούν με άριστα. Έντιμοι καθηγητές, θα υποχρεώνονται να ακολουθούν, ως ένα βαθμό, τη διαβλητή βαθμολόγηση συναδέλφων τους για να μην αδικήσουν τους δικούς τους μαθητές. Έτσι, θα φτάσουμε στο σημείο όπου περίπου όλοι θα βαθμολογούνται με άριστα ή σχεδόν με άριστα. Κερδισμένοι δε θα είναι οι άριστοι αλλά όσοι έχουν γονείς που πληρώνουν περισσότερα. Και αυτοί δεν μπορεί να είναι οι φτωχότεροι που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται η αριστερά.

Το δεξιόστροφο και διεστραμμένο Γαβρόγλιο σύστημα θα έχει και μια άλλη πολύ δυσάρεστη συνέπεια.  Στην ευαίσθητη ηλικία της εφηβείας, τα νέα παιδιά θα εθίζονται στη διαφθορά και τη συναλλαγή, θεωρώντας ως δεδομένο ότι,  η επιτυχία δεν είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας αλλά του μέσου και κυρίως της χρηματικής συναλλαγής. Έτσι απλά, διαβλητά, ανήθικα και δήθεν αριστερά.

Επιδρομή κατασχέσεων λογαριασμών, σπιτιών, επιχειρήσεων

Ξεσάλωσε η υπο γερμανικό έλγχο Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), εξαπολύοντας πογκρόμ 20.000 κατασχέσεων και πλειστηριασμών σε μικρούς και μεγάλους οφειλέτες μόνο μέσα στο μήνα Φεβρουάριο τρέχοντος.Κι αυτό είναι μόνο η αρχή, αφού τα χρέη φουσκώνουν συνεχώς, σκαρφαλώνοντας ήδη στα 2,619 δις ευρώ! Πρόκειται για μια αναμενόμενη εξέλιξη, αφού οι μισθοί, οι συντάξεις, τα εισοδήματα γενικότερα έχουν ψαλιδιστεί πάνω από το μισό, ενώ η φοροεπιδρομή γιγαντώθηκε και οι δανειακές υποχρεώσεις για στεγαστικά και επιχειρηματικά δάνεια παρέμειναν σταθερές η πολλπλασιάστηκαν λόγω επιβαρύνσεων για καθυστερήσεις πληρωμών.

Μόνο το Φεβρουάριο οι νέες οφειλές στην εφορία αυξήθηκαν κατά περίπου 1 δις ευρώ και σε απάντηση η ΑΑΔΕ εφαρμόζοντας το επιχειρησιακό της σχέδιο, προχώρησε σε περίπου 1.000 κατασχέσεις τη μέρα. Με βάση, πάντως, τους μνημονιακούς στόχους, οι εισπρακτικές υπηρεσίες θα πατήσουν «γκάζι», βάζοντας στο στόχαστρο άλλους 37.000 φορολογούμενους, από τα 4.000.000 εκείνων που βρίσκονται στη «μαύρη» λίστα των οφειλετών του Δημοσίου και ειδικά από τα 1.655.636 εκείνων στους οποίους μπορούν να επιβληθούν μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης.

Συνολικά, παλιά και νέα χρέη φτάνουν στα 94 δις ευρώ, χωρίς να συνυπολογίσει κανείς τα περίπου 5 δις ευρώ των οφειλών στα τελωνεία και το ερώτημα που «καίει» είναι πόσα από αυτά μπορούν να εισπραχθούν και από ποιους, με δεδομένο ότι τα απολογιστικά στοιχεία της ΑΑΔΕ για το 2016 δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία όσων χρωστάνε στην εφορία έχουν οφειλές που δεν ξεπερνούν τις 3.000 ευρώ. Οι υπολογισμοί της Φορολογικής Διοίκησης κάνουν λόγο για περίπου 15 δις ευρώ εισπράξιμων οφειλών.

Μπορεί να περιμένει κανείς αντιστροφή ή βελτίωση αυτής της εικόνας; Μάλλον δύσκολο καθώς παρατηρείται διόγκωση των νέων οφειλών πριν καν ξεκινήσουν οι φορολογικές υποχρεώσεις της τρέχουσας χρονιάς. Ειδικά όσον αφορά στο ΦΠΑ, το ποσοστό συμμόρφωσης, δηλαδή το ποσοστό εκείνων που απέδωσαν εμπρόθεσμα το φόρο, έπεσε στο 79% κι αν αυτό συνδυαστεί με την υστέρηση λόγω μικρότερης κατανάλωσης καθώς και με την αύξηση της μικρομεσαίας φοροδιαφυγής, σημαίνει ότι οι επόμενοι μήνες θα είναι πιο δύσκολοι...