11 Φεβ 2019

Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που το προετοιμάζουν

Για την σημαντικό θέμα της επιλογής επαγγελμάτων,για τα επαγγέλματα του μέλλοντος και του παρελθόντος, τον ρόλο των γονέων, το τεστ επαγγελματικού προσανατολισμού C.G.T. και  γενικότερα για το κρίσιμο ζήτημα του  επαγγελματικού προσανατολισμού,μίλησε σε ανοιχτή εκδήλωση που οργάνωσαν τα εκπαιδευτήρια Πολυχρονάκη - Καπαϊδωνάκη στο Ρέθυμνο της Κρήτης το Σάββατο 9 Φεβρουαρίο 2018, ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς, Θεόδωρος Κατσανέβας. Μετα την εισήγηση στο πολυάριθμο ακροατήριο ακολούθησε πολύωρη εποικοδομητική συζήτηση με γονείς και εφήβους που συμμετείχαν στην εκδήλωση..
Για το ίδιο θέμα με κεντρικό τίτλο "το μέλλον ανήκει σε αυτούς που το προετοιμάζουν", ο ίδιος μίλησε στον ραδιοφωνικό σταθό Team FM, όπου τόνισε πως μία τέτοια διαδικασία απαιτείται να γίνεται έγκαιρα, έγκυρα και με μεγάλη σοβαρότητα και γνώση του όλου θέματος. «Η απόφαση αυτή είναι απόφαση ζωής και προσδιορίζει το μέλλον όλων των παιδιών μας, ιδιαίτερα σε μία κρίσιμη περίοδο όπως η σημερινή όπου το μέλλον δεν είναι και τόσο ευοίωνο. Οι αποφάσεις που θα πάρουν τα παιδιά μας για το μέλλον τους, για τη ζώη τους όλη, είναι κορυφαίας σημασίας. Αλλά και οι γονείς χρειάζονται να μάθουν βασικές αρχές της συμβουλευτικής, έτσι ώστε όταν συζητούν με τα παιδιά τους να ξέρουν πως θα διαχειριστούν σωστά το όλο ζήτημα. 
Για τον ίδιο σκοπό, πρέπει να υπάρχει σε βάθος επισκόπηση και για αυτό πρέπει να αξιοποιούνται τα σύγχρονα και έγκυρα τεστ  και οι σύμβουλοι επαγγελματικού προσανατολισμού. Προσοχή όμως στις κουβέντες που ακούγονται από δω και από κει από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν το αντικείμενο, αφού στην Ελλάδα είναι γνωστό πως  "είσαι ό,τι δηλώσεις", σύμφωνα και με το "Τσαρούχειο δόγμα". Δεν μπορεί ο καθένας να αυτοχρίζεται σύμβουλος επαγγελματικού προσανατολισμού ή καθοδηγητής σε αυτήν την κρίσιμη απόφαση. Δυστυχώς πολλά παιδιά αποφασίζουν με λανθασμένες επιρροές από πολλούς παράγοντες, με αποτέλεσμα να οδηγούνται σε εντελώς αλλότριες κατεύθυνσης και πολύ συχνά αυτό να οδηγεί ακόμα και σε τραγικές συνέπειες. 
Με βάση τη βαθειά μελέτη του θέματος, τη θεωρία και την πρακτική,  έχουμε δημιουργήσει ένα πλαίσιο κανόνων επαγγελματικού προσανατολισμού που στηρίζεται σε τέσσερεις βασικούς παράγοντες και έναν χρυσό κανόνα. Ο πρώτος παράγοντας είναι τι ταιριάζει στον καθένα, τα ενδιαφέροντα και οι κλίσεις και οι προτιμήσεις του. Ο δεύτερος παράγοντας είναι οι επιδόσεις και η θέληση, ο τρίτος η οικογένεια και οι οικονομικές δυνατότητες. Και ο τέταρτος και πολύ σημαντικός εξωγενής παράγοντας είναι η αγορά εργασίας. Αυτά όλα πρέπει να τα παντρέψουμε να βρούμε τι ισχύει σε κάθε περίπτωση  και με βάση τα αποτελέσματα του τεστ, τον "χρυσό κανόνα" και μία συζήτηση που γίνεται με τα παιδιά και τους γονείς λαμβάνονται οι σωστές αποφάσεις». 
"Ο χρυσός κανόνας" υποστηρίζει ότι, άτομα με υψηλές επιδόσεις και θέληση, μπορούν να επιλέξουν από ευρύ πεδίο επαγγελμάτων, ακόμα και απο αυτά που είναι κορεμένα στην αγορά εργασίας, με την απόλυτη προύπόθεση ότι τους ταιριάζουν στον χαρακτήρα. Αντίθετα, άτομα με χαμηλές επιδόσεις και θέληση, πρέπει να επιλέξουν επαγγέλματα που έχουν καλές προοπτικές στην αγορά εργασίας και με την προϋπόθεση βέβαια ότι τους ταιριάζουν.Το επάγγελμα ή η επιχείρηση των γονιών, δεν πρέπει να αποκλείεται, με την προϋπόθεση πάντα ότι ταιριάζει στον χαρακτήρα των παιδιών".
Και κατέληξε, σε ό,τι αφορά την επιλογή σχολής, είτε στην Ελλάδα, είτε στο εξωτερικό: «Ασφαλώς και θα πρότεινα να βρουν τα παιδιά προς τα πού θα πάνε, αλλά δεν είναι κακό να δοκιμάσουν τις δυνατότητές τους στα δικά μας πανεπιστήμια ανάλογα φυσικά και με τις επιδόσεις τους. Και δεν είναι ανάγκη όλα τα παιδιά να επιδιώκουν να μπουν σε πανεπιστήμια. Υπάρχουν και τα ΤΕΙ που είναι ισότιμα με τα Πανεπιστήμια και πολλές φορές επειδή προσφέρουν και πρακτική εκπαίδευση, έχουν υψηλές ευκαιρίες επαγγελματικής αποκατάστασης. Κατά συνέπεια δεν πρέπει τα παιδιά να επιλέγουν απαραίτητα τις σχολές με υψηλούς βαθμούς αλλά έχει μεγαλύτερη σημασία τα παιδιά να επιλέγουν με βάση τις ιδιαιτερότητες τους και πάνω από όλα τι τους ταιριάζει αλλά και τις προοπτικές της αγοράς εργασίας. 
Όμως δεν αποκλείω φυσικά και το εξωτερικό αλλά δυστυχώς υπεισέρχεται και ο οικονομικός παράγοντας. Ευχή εκφράζω τα παιδιά μας να μη φεύγουν από τη χώραμας. Δεν μπορεί να χάσουμε τα παιδιά μας γιατί πολλά  που βγαίνουν έξω με την σημερινή κρίση τα χάνουμε και αυτό είναι μία τραγωδία για τη χώρα μας. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι αυτή η πανέμορφη και καρπερή Κρήτη θα χάσει τα παιδιά της και θα αρχίσει να φθίνει πληθυσμιακά».



7 Ιαν 2019

Πρωτοχρονιά στην Τραπεζούντα, 1917: Ένα αυτοβιογραφικό διήγημα του Δημήτρη Ψαθά


Πρωτοχρονιά στην Τραπεζούντα, 1917: Ένα αυτοβιογραφικό διήγημα του Δημήτρη Ψαθά
Πρωτοχρονιά στην Τραπεζούντα, 1917: Ένα αυτοβιογραφικό διήγημα του Δημήτρη Ψαθά

Την Παρασκευή 1/1/1965 η εφημερίδα Μακεδονία δημοσίευσε το παρακάτω αυτοβιογραφικό 
διήγημα του Δημήτρη Ψαθά:

Καθώς τις χρονιάρες τούτες μέρες το μυαλό φτερουγίζει πάντα προς τα παιδικά χρόνια, 
θα θυμηθώ σήμερα πάλι κάποια μακρινή Πρωτοχρονιά στην Τραπεζούντα, σε χρόνια 
ταραγμένα –ξεχασμένα- εν έτει σωτηρίω… 1917. Ήταν ένα αστείο γεγονός  – ολόκληρη η 
πόλη να είναι ντυμένη στα ίδια υφάσματα, του ίδιου τύπου, των ίδιων χρωματισμών κι αυτό 
να προκαλέσει την κατάρα του δεσπότη. Επειδή όλα αυτά τα υφάσματα ήσαν… κλεμμένα!

Όχι μονάχα ήσαν κλεμμένα αλλά και σε κραυγάζανε με τα ποικίλα σχέδιά τους, τόσο 
μαρκαρισμένα και τόσο στερεότυπα όλα ώστε μόλις έβλεπες καμιά γυναίκα – προπάντων οι 
γυναίκες τα φορούσαν – έλεγες: Κεμπρούκ!

Κεμπρούκ σήμαινε το τελωνείο – ή τις αποθήκες του τελωνείου – όπου είχε γίνει η 
ομαδική διαρπαγή υπό συνθήκες πρωτάκουστες και κωμικοτραγικές, ενώ δηλαδή η πόλη 
βομβαρδιζόταν από τα καράβια της Α. Μ. του τσάρου πασών των Ρωσιών.

Με τους βομβαρδισμούς αυτούς, που ήσαν τακτικότατοι, είχαμε εξοικειωθεί – επί ένα ή δυο 
χρόνια τον καιρό εκείνο που ο τσαρικός στρατός προχωρώντας απ’ το Βακούμ καταλάμβανε τα 
παράλια του Πόντου και ζύγωνε προς την Τραπεζούντα με αντικειμενικό σκοπό να φτάσει 
εις την Κωνσταντινούπολιν και ο στόλος βομβάρδιζε τις μεγάλες παραλιακές πόλεις για να 
εξουδετερώσει τις ανύπαρκτες οχυρώσεις των Τούρκων.

Αξίζει να χαράξω μερικές γραμμές γι’ αυτούς τους βομβαρδισμούς – προτού προχωρήσω 
στο Κεμπρούκ – γιατί είχαν μια αγριάδα αλλά και περίεργη γραφικότητα.

Ιδιαίτερο γούστο – τραγικό – είχε η πρώτη εμφάνιση του ρωσικού στόλου που γέμισε χαρά 
και ενθουσιασμούς τον ελληνικό πληθυσμό της Τραπεζούντας επειδή θεωρούσε τη Ρωσία 
προστάτιδα δύναμη και περίμενε απ’ τον τσάρο την απελευθέρωσή του. Γέμισε ο γιαλός 
από Ρωμιούς που καμάρωναν τα καράβια κι απ’ τα Εξώτειχα, την πιο δυτική παραλιακή 
συνοικία της πόλης, μέχρι τον Άγιο Γρηγόρη και πέρα, ανατολικά, προς τη Δαφνούντα, όλοι 
βλέπαμε χαρούμενοι τα καράβια που ζυγώναν, ενώ οι Τούρκοι αγριεμένοι και ανήσυχοι κοιτούσαν να κρυφτούν.

Τα παιδιά του σχολείου – στο περίφημο «Φροντιστήριον Τραπεζούντος» – ένα επιβλητικό 
κτίριο που υψωνόταν κατενάντι στην θάλασσα – είχαμε βγει στα παράθυρα και χαιρετούσαμε 
τον στόλο. Σε μικρή απόσταση υψωνόταν επιβλητικός επίσης ο Άγιος Γρηγόριος – 
η μητροπολιτική εκκλησιά – μεσολαβούσε μια απέναντι παραλία, στο τέλος της οποίας 
υψωνόντουσαν  τα τείχη και τα κάστρα των Κομνηνών, σχεδόν άθικτα μέσα στους αιώνες. 
Απ’ την άλλη μεριά ήταν το λιμάνι, το «Κεμπρούκ» και πέρα η Δαφνούντα. Στην πλάτη αυτής 
της έκτασης υψωνόταν ο λόφος του Ποζ – τεπε, όπου αναρριχότανε η πόλη.

Με χαρά και αγαλλίαση απ’ το σχολειό μας – το «Φροντιστήριο» – παρακολουθούσαμε κι 
εμείς οι πιτσιρίκοι τα καράβια που όλο και πλησίαζαν όταν ξαφνικά από το ένα άστραψε
 μια λάμψη, ύστερα έσκισε τον αέρα ένα σφύριγμα κι απότομα: -Μπουμ!…

Μια τρομακτική έκρηξη ακούστηκε κι ένας απ’ τους συμμαθητές μας – Σπύρος Μαρμάρης 
– έπεσε βουτηγμένος στο αίμα. Αστραπιαία ήρθε ο πανικός, ο τρόμος, τρέξαν πολλοί και πιάσαν 
το παιδί, που είχε τραυματισθεί άσχημα στο χέρι από ένα κομμάτι της οβίδας. Σήμερα ο 
πρώτος εκείνος τραυματίας ζει στην Αθήνα, έχει κατάστημα και το χέρι του μαρτυρά τα αγαθά της χαρούμενης εκείνης μέρας.

Δεν ήταν, φυσικά, η μόνη οβίδα που έπεσε, ούτε κι ο μόνος βομβαρδισμός της πόλης, εκείνος. 
Από τότε τα ρούσικα καράβια μας ερχόντουσαν ξαφνικά αλλά κανένας πια δεν έβγαινε σε 
παράθυρο ή μπαλκόνι για να τα χαιρετήσει. Ο ερχομός – το ξέραμε πια – σήμαινε 
βομβαρδισμό κι ο πανικός ξεσπούσε μόλις διαγραφόταν στο μακρινό βάθος του ορίζοντα 
αμυδρότατα ο καπνός των καραβιών, έστω και τόσο αδιόρατος σαν τον καπνό τσιγάρου… 
Μια κραυγή αντηχούσε τότε: -
Τα… βαπόρια!

Με μόνη την κραυγή αυτή τρανταζότανε η πόλη γιατί μεταδινότανε σαν αστραπή κι ο 
κόσμος όλος – Τούρκοι και Ρωμιοί – άρχιζε να τρέχει σαν τρελός, ενώ τα ρολά των μαγαζιών 
κι οι πόρτες κλείνανε με πάταγο, σ’ ένα ανεμοστρόβιλο αναστάτωσης και πανικού. Ολόκληρη
 η πόλη ερημωνόταν μέσα σε λίγη ώρα, όλος ο πληθυσμός τρύπωνε στα υπόγεια. Το πανηγύρι,
 άλλωστε, δεν αργούσε: Μπαμ, μπουμ, βζζζ, μπουμ, μπουμ, μπουμ… Όταν ύστερα από μια ή δυο 
ώρες, σταματούσε το κακό και βγαίναμε, βλέπαμε πού και πού σπίτια χαλασμένα και μαζεύαμε 
απ’ τους δρόμους, ζεστά ακόμα, τα κομμάτια οβίδων.

Σ’ όλα όμως συνηθίζει το πιο εύκολα προσαρμοζόμενο θηρίο που λέγεται άνθρωπος και 
μέσα σε ένα ή δυο χρόνια οι βομβαρδισμοί έγιναν μια ατραξιόν της καθημερινής ζωής μας. Άλλωστε ο ρωσικός στρατός πλησίαζε – ερχόταν η απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό – κι οι Ρωμιοί είχαμε ξεθαρρέψει. Οι Τούρκοι τρομοκρατημένοι φεύγαν προς τα δυτικά αποχαιρετώντας με τα θρηνώδη τραγούδια τους την Τραπεζούντα:
Τραπεζοντάν τσικτούμ πασί σελιαμέεε...
γκιαφίρ Ουρούς μπομπαρντεμάν έτιορ.

Βγαίνοντας, δηλαδή, από την Τραπεζούντα, στέλνω χαιρετίσματα…, ο άτιμος ο Ρώσος βομβαρδίζει… Φύγαν στο τέλος και οι τουρκικές αρχές και η πόλη τώρα βρισκόταν στα χέρια του μητροπολίτη Χρύσανθου, που και αυτός πέρασε στους θρήνους των Τούρκων – «Μητροπολίτ βερμέζ πιζέ τεσκερέέέ».

Στο μεταξύ είχαν μεσολαβήσει γεγονότα φοβερά – το ομαδικό μάζεμα και η σφαγή των 
Αρμενίων από τους Τούρκους – αναμνήσεις ολοζώντανες στη μνήμη μου επίσης, που ίσως με 
άλλη ευκαιρία να γράψω. Τώρα η πόλη ήταν χωρίς αρχές, χωρίς αστυνομία και το τελωνείο 
πήχτρα από εμπορεύματα που προοριζόντουσαν για την πόλη της Τραπεζούντας ή για το 
Ερτερούμ. Ένα σύνθημα είχε ακουστεί: -Στο Κεμπρούκ!

Κόσμος και ντουνιάς ξεχύθηκε κατά το τελωνείο – εγκαταλελειμμένο απ’ τους Τούρκους – ενώ ο 
ρωσικός στόλος, όπως βλέπαμε τις αστραπές απ’ το γιαλό, βομβάρδιζε τα Πλάτανα, μια μικρή 
παραλιακή πόλη που βρισκόταν απέναντι, στα δυτικά της Τραπεζούντας, σε απόσταση λίγων 
ωρών. Χάζευα κι εγώ απ’ το γιαλό όταν ένας φίλος μου – μεγαλύτερος – ήλθε λαχανιασμένος:
- Ντο κάθεσαι, νέπε;
- Ντο εν; ρώτησα.
- Σο Κεμπρούκ! Πάμε κι εμείς σο Κεμπρούκ!

Από τον Αϊ-Γρηγόρη διανύσαμε τρέχοντας την απόσταση μέχρι το Κεμπρούκ – ήταν αρκετά 
μακριά – ενώ στο δρόμο βλέπαμε πλήθος ανθρώπων που ήσαν φορτωμένοι ο καθένας 
από πέντε μέχρι και δέκα τόπια υφασμάτων. Όταν φτάσαμε στις αποθήκες το θέαμα ήταν πρωτοφανές. Μια μυρμηγκιά ανθρώπων κι ο καθένας μ’ έναν κασμά έσπαζε τα σύρματα τεραστίων δεμάτων απ’ τα οποία 
ξεχυνόντουσαν τόπια υφασμάτων. Μέσα σ’ απερίγραπτο σαματά και φασαρία ο καθένας 
φορτωνόταν όσα τόπια μπορούσε και τραβούσε για το σπίτι του.

Αλλά ο στόλος απ’ τα Πλάτανα έφτασε στην Τραπεζούντα κι άρχισε την κανονική ατραξιόν. Κανένας όμως δεν έδινε σημασία στις οβίδες που σκάζαν πέρα στην πόλη. Οι κασμάδες συνεχίζαν τη δουλειά τους κι όσο ξεχυνόντουσαν τα τόπια τόσο ξεμακραίνανε το φόβο.

Σε δυο τρεις εβδομάδες – οι Ρώσοι είχαν μπει στην Τραπεζούντα – ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού ήταν ντυμένο απ’ το Κεμπρούκ. Προπάντων την πρωτοχρονιά το θέαμα ήταν μοναδικό γιατί στις εκκλησιές όλοι είχαν βάλει… τα καλά τους και δείχναν έτσι ομοιόμορφα ντυμένοι, σαν από ορφανοτροφείο.

Ο δεσπότης, λέγαν, καταράστηκε όσους πήραν τόπια απ’ το Κεμπρούκ καλώντας τους να τα 
επιστρέψουν αλλά η λαϊκή μούσα το γύρισε στο αστείο και τραγουδούσε με τον κεμεντζέ – την 
ποντιακή λύρα:
Α σο Κεμπρούκ που κι έκλεψεν
σον Αδ θα πάη κλαμένος
κι α σου δεσπότ’ την κατάραν
θα πάη κουρταρεμένος.

Δηλαδή εκείνος που δεν έκλεψε απ’ το Κεμπρούκ θα γλιτώσει μεν απ’ την κατάρα του 
δεσπότη αλλά θα πάει στον Άδη κλαμένος.

Και φυσικά οι περισσότεροι ήσαν ευχαριστημένοι που δεν θα πηγαίνανε κλαμμένοι, αλλά 
καλοντυμένοι και χαρούμενοι.

13 Δεκ 2018

Επίκαιρη σήμερα η ανάδειξη και αξιοποίηση του δασοκτήματος Δεκελείας ή κτήματος Τατοίου-Σχέδιο ολοκληρωμένης πρότασης




Το δασόκτημα Δεκελείας ή κτήμα Τατοϊου, το πρώην βασιλικό τμήμα στο Τατόι κοντά στην Βαρυμπόπη Αττικής, αποτελεί τον μεγαλύτερο πνεύμονα πρασίνου στην Αττική και ίσως το μοναδικό αυτού του είδους δημόσιο κτήμα σε όλη την Ελλάδα. Εκτείνεται σε έκταση περίπου 50.00 στρ. και η ύπαρξή του σήμερα οφείλεται στην πολύχρονη διαμάχη του ελληνικού κράτους με την πρώην βασιλική οικογένεια, η οποία απέτρεψε την καταπάτησή του από τους επινοητικούς καταπατητές. Η διαμάχη έλειξε στα μέσα του 1990 και ύστερα από προτάσεις μας, άρχισε η μελέτη της αξιοποίησής του, με πρώτα από όλα τη δυνατότητα επισκέψεων από τους απλούς πολίττες. Νοιώθω προσωπική χαρά να βλέπω τις Κυριακές και τις γιορτές πλήθη κόσμου, κυρίως οικογένειες να το

19 Νοε 2018

Απασχόληση και Επαγγελματικός Προσανατολισμός.


                         


Η διάρθρωση της απασχόλησης στην Ελλάδα σε σχέση με χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρουσιάζει κοινά σημεία, αλλά και αρκετές ιδιαιτερότητες. Το σύνολο του εργατικού δυναμικού, ανέρχεται σε 4,4 εκ. και της απασχόλησης σε 3,9 εκ. άτομα σε πληθυσμό περίπου 11 εκ. κατοίκων[2]. Η συμμετοχή του πληθυσμού στο εργατικό δυναμικό έχει αυξηθεί σημαντικά την τελευταία εικοσαετία, φτάνοντας το  60,8% το 2001(βλέπε πίνακα 1). Ωστόσο, η αύξηση του εργατικού δυναμικού οφείλεται κυρίως στην είσοδο των γυναικών στην αγορά εργασίας, με τη συμμετοχή των ανδρών να παρουσιάζει ελαφριά πτώση. Συγκεκριμένα, το ποσοστό των γυναικών, σύμφωνα με την

13 Νοε 2018

Ο Γιάννος, ο Σημίτης και το μεγάλο φαγοπότι


Ο Κώστας Σημίτης υπήρξε ο μακροβιότερος πρωθυπουργός στην ιστορία της χώρας με συνεχή οκταετή θητεία (1996-2004), κατά τη διάρκεια της οποίας διογκώθηκε η κακοδιαχείριση και διαφθορά και μέσω αυτής προετοιμάστηκε το έδαφος για την ένταξή μας στην κόλαση των ευρωμνημονίων. Επί εποχής  Σημίτη,  ο βασικότερος θεσμικός του συνεργάτης, στην πραγματικότητα το δεξί του χέρι, μόνιμος επικεφαλής στα κορυφαία Υπουργεία

Ποιοι είναι οι αριστεροί, οι δεξιοί, οι ακροδεξιοί, οι φασίστες σήμερα ;



Εκτός από τους αργυρώνητους δημοσιογραφούντες και αναλυτές των κατοχικών  ΜΜΕ, έντυπων και ηλεκτρονικών, αρκετοί καλοί αντισυστημικοί,προοδευτικοί  αναλυτές, υπεράνω υποψίας, συχνά χαρακτηρίζουν ότι, οι μεγάλες πλειοψηφικές δυνάμεις που συγκροτούνται σήμερα ενάντια στην Ευρώπη της  Γερμανίας, απέναντι στο χρηματιστηριακό κεφάλαιο, στον άγριο

31 Οκτ 2018

Ο χρυσός κανόνας για τις σωστές επιλογές επαγγελμάτων και σταδιοδρομίας




Ο χρυσός κανόνας για τις σωστές επιλογές επαγγελμάτων  και σταδιοδρομίας είναι μια σύγχρονη μέθοδος επαγγελματικής συμβουλευτικής που έχει εφαρμοστεί με ιδιαίτερη επιτυχία στην πράξη επί σειρά ετών. Συνδυάζει τα ευρήματα του C.G.T. για τα ενδιαφέροντα, τις κλίσεις,τις προτιμήσεις, τα ταλέντα ενός ατόμου με το βαθμό θέλησης,τις μαθησιακές επιδόσεις, την οικογενειακή κατάσταση, καθώς και με εξωγενή δεδομένα, όπως οι προοπτικές