Google+ Followers

12 Σεπ 2014

Υπάρχει ελπίδα για την Ελλάδα ;

Υπάρχει άραγε ελπίδα να βγούμε απο την κρίση και να δούμε καλύτερες μέρες; Έχουν ελάχιστη βάση τα κυβερνητικά σενάρια και οι συνοδευτικοί δημοσιογραφικοί τους παπαγαλισμοί, ότι θα δούμε φως στην άκρη του τούνελ;. Η απάντηση δυστυχώς είναι ένα βροντώδες όχι. Όχι υπο τις σημερινές συνθήκες της ευρωζώνης, της υφεσιακής πολιτικής που ακολουθείται απο το νεογερμανικό ιμπεριαλισμό.Για να συνέλθει η χώρα απο την
μακροχρόνια ύφεση και να υπάρχει θετικό πρόσημο στην απασχόληση, να δημιουργηθούν δηλ. νέες θέσεις εργασίας, απαιτείται ετήσια ανάπτυξη του ΑΕΠ κατά 4%. Επιπλέον, για την επιστροφή των τεράστιων χρεών μας που διαρκώς διογκώνονται υπο την πίεση των τοκογλυφικών τοκοχρεωλυσίων, απαιτείται πρόσθετη ετήσια ανάπτυξη της τάξης του 4%. Σύνολο δηλ. 8%. Υπάρχει κάποιος λογικός άνθρωπος που μπορεί να υποστηρίξει σοβαρά ότι υπάρχει προοπτική στα επόμενα 20 χρόνια η χώρα μας να επιτύχει τέτοιους απίθανους αναπτυξιακούς ρυθμούς;  Φυσικά όχι.


Η μακροχρόναι ύφεση στην οποία έχει περιπέσει η χώρα μέσα από τις πολιτικές της ακραίας περιοριστικής οικονομικής πολιτικής  υπό την καθοδήγηση του βερολίνου και της της Τρόικα, δεν επιτρέπει την ελάχιστη ελπίδα αισιοδοξίας για έξοδο από την κρίση. Η επιβολή συνταγών  σκληρής λιτότητας, ιδιαίτερα σε περιόδους ύφεσης, οδηγεί σε μεγαλύτερη διεύρυνση της πτωτικής πορείας της οικονομίας. Η φτώχεια φέρνει περισσότερη φτώχεια  Η βίαιη συρρίκνωση των εισοδημάτων οδηγεί στην κάθετη πτώση της εσωτερικής ζήτησης και κατ’ επέκταση στον περιορισμό της παραγωγής, στην κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας, στη συμπίεση της φορολογητέας και ασφαλιστικής ύλης, στην τεράστια μείωση των κρατικών εσόδων και του εθνικού εισοδήματος.

Τα χρέη, ως απόλυτο μέγεθος αλλά και ως ποσοστό του εθνικού εισοδήματος μεγεθύνονται. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι, ύστερα από το τελευταίο «κούρεμα» το χρέος, το οποίο σε μεγάλο ποσοστό πριμοδοτήθηκε από εγχώριους πόρους, διευρύνθηκε ακόμα περισσότερο. Η ελληνική οικονομία έχει περιπεσει σε κατάσταση αποπληθωρισμού και πορείας υπανάπτυξης ή για να χρησιμοποιήσω έναν οικονομικο νεολογισμό σε περιδήνηση ύφεσης.

Το αδιέξοδο της σημερινής πορείας έχουν επισημάνει όχι σχεδόν όλοι οι Νομπελίστες οικονομολόγοι όλων των τάσεων, Κεϋνσιανιστές, συντηρητικοί, φιλελέυθεροι,όλοι οι  έγκυροι διεθνείς αναλυτές όπως ο Paul Krugman, Hans Werner Zinn, Jayatti Ghosh, Jojeph Stiglitz, Noam Chomski, Kenneth Rogoff, Marcello de Cecco, Klaous Kastner, Max Kaizer, Zack Sapir, Hemout Slesinger, Roger Bootle, Nuerel Rubini, κλπ., Όπως και διεθνείς οίκοι με εκθέσεις τους, όπως η Ιαπωνική Nomura, η Citi Bank, η Black Rock, και πολλοί άλλοι, μεταξύ των οποίων και το ίδιο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Kορυφαίος δημοσιογράφος του κατεστημένου, παραδέχτηκε δημόσια ότι, «όλοι ξέραμε ότι η πολιτική του Μνημονίου δε βγαίνει, αλλά μας έλεγαν μην το πείτε τώρα δεν είναι σωστό».

Αλλά ακόμα και αν δεχτούμε την απίθανη υπόθεση εργασίας ότι, κάποια στιγμή οι Γερμανοί υπερκυρίαρχοι αποφασίσουν να μας χαρίσουν το μεγαλύτερο μέρος ή ακόμα και όλα τα χρέη μας, και πάλι μετά από 10-15 χρόνια, η χώρα μας, όπως και οι άλλες περιφερειακές οικονομίες, θα περιπέσουν σε κατάσταση οικονομικής αδυναμίας. Και αυτό γιατί το ευρώ είναι ένα σκληρό νόμισμα που δεν επιτρέπει την ανάκτηση της χαμένης ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας που εντάσσεται σε διαφορετική νομισματική ζώνη απ΄αυτήν της Γερμανίας και των άλλων βορειοκεντρικών χωρών ( σύμφωνα και με τη θεωρία του Νομπελίστα Robet Mandel). Η υψηλή του ισοτιμία του ευρώ ευνοεί τη γερμανία και ορισμένες άλλες βορειοκεντρικές χώρες, λόγω του ότι είναι προσανατολισμένες σε παραγωγή ολιγοπωλειακών προϊόντων έντασης κεφαλαίου και υψηλής τεχνολογίας. Η μικρή συμμετοχή της εργασίας επιτρέπει στις περιπτώσεις αυτές υψηλά περιθώρια κέρδους, χωρίς υπερβολική συμπίεση της αμοιβής εργασίας. 

Και για να το απλουστεύσουμε. Ο κυριότερος τομέας της ελληνικής οικονομίας είναι ο τουρισμός. Οι ανταγωνίστριες μας χώρες, η Τουρκία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Αίγυπτος, η Τυνησία, κλπ., πουλάνε το τουριστικό τους προϊόν πολύ πιο φτηνά, αφού λόγω του υποτιμημένου τους νομίσματος σε σχέση με το σκληρό ευρώ, το ίδιο δωμάτιο εκεί κοστίζει λιγότερο απ’ ότι εδώ. Και αυτό, ακόμα και αν οι Έλληνες ξενοδόχοι συμπιέσουν στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο, το κόστος εργασίας. Οι αξονικοί τομογράφοι που παράγει η γερμανική Seamens, ανταγωνίζονται αντίστοιχα προϊόντα υψηλής τεχνολογίας κυρίως των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας με επίσης σκληρά νομίσματα με τεράστια περιθώρια κέρδους. 

Η Κίνα, η οποία έχει αναπτυχθεί βιομηχανικά και ακολουθεί ταχύτατα τις εξελίξεις στη νέα τεχνολογία, πουλά τα προϊόντα της πολύ φτηνά λόγω του υποτιμημένου της νομίσματος του Γουάν. Παρ’ όλες τις εκκλήσεις και απειλές από τους δυτικούς για το θέμα αυτό, ο Ασιατικός κολοσσός, διατηρώντας το νόμισμά του υποτιμημένο, έχει σωρεύσει συναλλαγματικά αποθέματα της τάξης των 4 δις. δολαρίων σαρώνοντας τις διεθνείς αγορές και καταστρέφοντας τη δική μας μεσαίου δυναμικού βιομηχανική παραγωγή, λόγω της χαλαρής δασμολογικής πολιτικής που επιβάλλει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά η Κίνα είναι μια ανεξάρτητη υπερδύναμη που διαθέτει το δικό της νόμισμα και την πολιτική ισχύ να επιβάλλει τις ισοτιμίες που επιθυμεί. Εδώ, αξίζει να θυμηθούμε το δόγμα Ρότσιλντ : «δώσε σε εμένα το δικαίωμα να εκδίδω χρήμα και άσε τους άλλους να φτιάχνουν νόμους».

Τελικά υπάρχει μια αχτίδα ελπίδας που πεθαίνει τελευταία. Η ελπίδα για αναστροφή της καταστροφής που βιώνουμε, υπάρχει  μόνο εφ' όσον ανατραπούν οι διεθνείς γεωπολιτικές ισορροπίες, διαλυθεί το εγκληματικό ευρώ και χάσουν την υπερκυριαρχία τους τα αρπακτικά του χρηματιστηριακού κεφαλαίου του καζίνο-κλεπτοκρατικού καπιταλισμού. Η ανατροπή θα έρθει από τη γαλλία, την Ιταλία και την ίδια τη Γερμανία, όπου το νεοπαγές κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία ( AfD ), καλπάζει στην κάλπη. Ησυνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχει σήμερα αποστεί απο τους οραματιμούς των εμπνευστών της δοκιμάζεται επιπλέον απο τα αποσχιστικά κινήματα σε Σκωτία, στην Καταλωνία, στη χώρα των Βάσκων, στο Βέλγιο, κλπ. 

Στο μέτρο του εφικτού, πρέπει να έχουμε και εμείς το νού μας, να βάλουμε και εμείς το χεράκι μας. Και να έχουμε το όπλο παρά πόδα.Γιατί καμιά δίκαιη μάχη δεν πάει χαμένη. Όπως αυτή που δόσαμε στις τελευταίες ευρωεκλογές.