Google+ Followers

22 Σεπ 2017

Η μεταφόρφωση της πάλαι ποτέ όμορφης πλατείας Ομονοίας στη σημερινή της ασκήμια και η ασέβεια στην αρχιτεκτονική μας κληρονομιά


Η πλατεία Ομονοίας, η όμορφη, ανθρώπινη, στρογγυλή και βολική κυκλοφοριακά πλατεία της νιότης μας με τους φοίνικες, το πράσινο, το συντριβάνι, τα παγκάκια με θέα την Ακρόπολη, η πλατεία της ευχάριστης πολυκοσμίας, των συγκεντρώσεων, των εκδηλώσεων, έχει μετατραπεί ανιστόρητα και βάναυσα, σε
κακόγουστο, γκρίζο, άψυχο, άσκημο, τσιμεντένιο και πανάκριβο τερατούργημα. Ακολούθησε την καταστροφική μοίρα της όμορφης νεοκλασικής Αθήνας, με ευθύνη αποστεωμένων πολιτικών και θολωμένων αρχιτεκτόνων και πολεοδόμων.

Μόνιμοι θαμώνες της είναι η ¨αφρόκρεμα¨ της υποκόσμιας και πολυεθνικής χώρας μας, ως ένα σπάνιο ντοκουμέντο και διαφημιστικό σποτ για τους όποιους ξένους επισκέπτες έχουν την ατυχία να βρίσκονται εκέι γύρω.Τώρα πια, πολύ σπάνια κάποιος κανονικός Έλληνας πολίτης ή σοβαρός αλλογενής μετανάστης  διανοείται να την περπατήσει.

Αυτός ο σύγχρονος κρανίου τόπος που θα μπορούσε να κερδίσει διεθνές βραβείο ασκήμιας και κακογουστιάς, παραμένει εκεί προκλητικός, όπως προκλητικές είναι οι πινακίδες με τους ¨υπερήφανους¨ συντελεστές και μελετητές του τέρατος που κόστισε 1,7 εκ. ευρώ και η ολοκλήρωσή του κράτησε πάνω από τρία χρόνια.

Η δήθεν-πλατεία, σήμερα διαθέτει πέντε μακρόστενα τσιμεντένια σκαλοπάτια που βρίσκονται εκεί έτσι χωρίς λόγο. Προς την πλευρά της 3ης Σεπτεμβρίου υπάρχει ένα γκρίζο ανάχωμα – τερατούργημα και προς την Πανεπιστημίου, μαζί με τις μόνιμες ταμπέλες, ορθώνεται ένα κακάσκημο τσιμεντένιο κατασκεύασμα που εξυπηρετεί, όπως ειπώθηκε, τις ανάγκες εξαερισμού του υπόγειου σιδηρόδρομου. Και το εξαίρετο γλυπτό του Γιώργου Ζογγολόπουλου που τοποθετήθηκε εκ των υστέρων, μοιάζει να υποφέρει εκεί που βρίσκεται.Επί δημαρχίας Καμίνη, τοποθετήθηκαν σκέπαστρα και τραπεζάκια με καρέκλες παρακείμενων σουβλατζίδικων στα πλαίσια και του γωστού μας αναπτυξιακού θριάμβου.

Αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατό διάφοροι μελετητές –αρχιτέκτονες, με τη σύμπραξη περισπούδαστων επιτροπών και εργολάβων, να διαπράττουν σωρεία πολεοδομικών εγκλημάτων, καταστρέφοντας την ιστορική νεοκλασική φυσιογνωμία της πόλης μας και εγκαθιστώντας προσωπικές τους ¨ενοράσεις¨ που κάθε άλλο παρά κοινωνική τέχνη αποτελούν. Γιατί η κοινωνική τέχνη, αν μπορεί να λέγεται έτσι, οφείλει να σέβεται την αισθητική της κοινωνίας και της αρχιτεκτονικής παράδοσης της πόλης. Να γίνεται σεβαστή από το πλατύ κοινό και όχι από θολομένα μυαλά δήθεν κουλτουριάρηδων των οποίων η αισθητική ενδιαφέρει τους ίδιους και τις μικρές τους παρέες.Όπως ακριβώς γίνεται σε όλες τις σοβαρές χώρες.

Ποτέ δεν κατάλαβα-και ας με συγχωρέσουν οι ειδικοί-γιατί τα ανεγερθέντα την τελευταία τριακονταετία  δημόσια κτίρια όπως ο Άρειος Πάγος, το μέγαρο της Αστυνομίας στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας αλλά και το Μέγαρο Μουσικής και πολλά άλλα δεν προσομοιάζουν στην κλασική ή στη νεοκλασική αρχιτεκτονική αισθητική.

Είναι θλιβερό οι περισσότερες πόλεις του κόσμου διεθνώς να κοσμούνται από προσόψεις, τριγωνικά αετώματα και κίονες αρχαιοελληνικής αισθητικής και εμείς εδώ στην πατρίδα του Φειδία να περιφρονούμε ότι μαγικό μας κληρονόμησε η αρχαία Ελλάδα. Πόσο πιο όμορφη θα ήταν η Αθήνα αν η νεοκλασική αρχιτεκτονική των Τσίλλερ, Σίνκε, Βάϊλερ, Χάνσεν, Μπουλανζέ, Κλεάνθη, Καυταντζόγλου, είχε περισσότερους μιμητές σήμερα.

Το Πανεπιστήμιο,η  Εθνική Βιβλιοθήκη και η Ακαδημία των Αθηνών στην Πανεπιστημίου ( Χάνσεν), το κτίριο της Βουλής (Γκάιρτνερ) και της παλαιάς Βουλής (Μπουλανζέ), το Ζάππειο (Μπουλανζέ και Χάνσεν), το Αρσάκειο ( Καυταντζόγλου), τα τρία κτίρια του Πολυτεχνείου, το Αρχαιολογικό Μουσείο στην οδό Πατησίων,το Εθνικό Θέατρο,  είναι τα ελάχιστα κτιριακά κοσμήματα που έχουμε να επιδείξουμε στην Αθήνα, κάτω από τη σκιά της Ακρόπολης.

Την ασκήμια της Αθήνας δεν είναι πλέον επιτρεπτό να τη διαιωνίζουμε. Γι΄ αυτό και δεν είναι ανεκτό να εναποθέτουμε την αισθητική της σε όσους δε σέβονται την αρχιτεκτονική μας κληρονομιά και παράδοση. Η αισθητική της πόλης μας, αυτής που θα κληρονομήσουμε στα παιδιά μας, είναι, εκτός των άλλων πολιτικό ζήτημα και δεν μπορεί να επαφίεται στην ατομική αισθητική ορισμένων ειδημόνων οι οποίοι συχνά πάχουν απο επαγγελματική διαστροφή. Γι΄ αυτό οφείλουμε να συζητήσουμε το όλο θέμα και σε πολιτικό επίπεδο.

Πιο κάτω παραθέτω φωτογραφίες από τη μεταμόρφωση της πάλαι ποτέ όμορης κεντρικής  πλατείας Ομονοίας στη σημερινή της ασκήμια.