Του Χρίστου Λιάπη
Διάγουμε (απ)αισίως τον πέμπτο χρόνο της κρίσης, τελώντας σε κατάσταση εθνικής και κοινωνικής κατάθλιψης, με τα λίγα ορατά σημεία ανάκαμψης και ανάπτυξης να στραγγαλίζονται στις ασφυκτικές Δεκεμβριανές προθεσμίες της τροϊκανής αδιαλλαξίας και στην αβεβαιότητα της κομματικής ασυνεννοησίας, που τροφοδοτεί την προεδρική –και συνεπακολούθως και την εθνική- εκλογολογία, καθώς η χώρα ετοιμάζεται παρατεταμένα για να ζήσει τις δικές της «Ειδούς του Μαρτίου» το 2015
