Οι μουσουλμάνοι μετανάστες, η αριστερά και το ζοφερό μέλλον της χώρας

«Ο Σοσιαλισμός αντιπαθεί την ελεημοσύνη όχι μόνο για λόγους αισθηματικούς , αλλά και για την ταπείνωση στην οποία υποβάλλουν τα άτομα που έχουν ανάγκη και γιατί ενσταλάζουνε μέσα τους το μίσος. Και επιπλέον γιατί σε μια χώρα όπου υπάρχει κοινωνική δικαιοσύνη οι ελεημοσύνες είναι περιττές. Και όσοι αρέσκονται στο ρόλο του καλού Σαμαρείτη, ας μην ξεχνούν ότι δε θα υπήρχαν καλοί Σαμαρείτες, αν δεν υπήρχαν ληστές. Οι σωτήρες και οι ελευθερωτές ίσως είναι λαμπροί για μυθιστορήματα και αγιογραφίες, μια όμως που δεν είναι δυνατόν να υπάρχουνε χωρίς αμαρτωλούς και θύματα, είναι κακά κοινωνικά συμπτώματα....». 

Ποιος τα γράφει αυτά ; Μα η διακήρυξη της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Και γιατί τα γράφουμε εδώ ; Για να υπενθυμίσουμε ότι, η ελεημοσύνη και η φιλανθρωπία με την οποία αντιμετωπίζονται  οι μαζικές μεταναστεύσεις πληθυσμών, δε συνάδουν με την κλασσική αριστερή ιδεολογία. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχείατου ΟΗΕ, σε όλο τον κόσμο σήμερα υπάρχουν περίπου 1 δις άτομα που λιμοκτονούν. Φυσικό είναι να αναζητούν μια καλύτερη μοίρα στον ήλιο. Αλλά είναι τουλάχιστον φαιδρό να

Στην προεκλογική του ομιλία ο Αλέξης εμπορεύτηκε και πάλι την ελπίδα

Στην τελευταία προεκλογική του ομιλία στο σύνταγμα ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε για άλλη μια φορά να τον εμπιστευτεί ο ελληνικός λαός, να του δώσει την ευκαιρία να συνεχίσει το «θεάρεστο» έργο του. Να τελειώνουμε με το παλιό είπε για πολλοστή φορά. Ο ίδιος εκπροσωπεί το νέο προφανώς. Επιμένει ότι δεν υπήρχε άλλη διέξοδος από το πάση θυσία στο ευρώ.ομνύει σε μια μαδημένη ελπίδα που πέταξε και χάθηκε στα σύννεφα της νεοφιλελεύθερης, δεξιόστροφης Βερολινέζικης πορείας. Ο Αλέξης έπεσε στο λάκκο με τα φίδια του ευρωμονόδρομου που έσκαψε μόνος του. Δεν κατάλαβε, δεν ήξερε πως, καμιά διαπραγμάτευση δεν μπορεί να πετύχει χωρίς εναλλακτικό σχέδιο. Παγιδεύτηκε στο παρανοϊκό σκεπτικό  του ευρώ πάση θυσία, παρ' όλο που το βροντερό όχι του δημοψηφίσματος που άλλα του διαμήνυσε. Και δυναμίτισε  την πολλά υποσχόμενη πολιτική του καριέρα, στην οποία, πολλοί, όπως και εμείς, είχαμε εναποθέσει τις ελπίδες μας για την ανάσταση της πατρίδας.