Αφιέρωμα στο Λάκη Παπά

Τη Δευτέρα 2 Ιουνίου 2014 στις 9μμ. διοργανώθηκε από τον Δημήτρη Θεοφίλου και άλλους φίλους, μουσική εκδήλωση για τον αξέχαστο Λάκη Παπά στο Μαγεμένο Αυλό ( Αμύντα 4, Πλατεία Προσκόπων, περιοχή Χίλτον). Οι φίλοι του Λάκη είμασταν εκεί για να τραγουδήσουμε και να μιλήσουμε γι' αυτόν. Για τη μουσική και το υψηλό ήθος που εκπροσώπούσε  ο σπάνιος εκφραστής του 'νέου κύματος", το οποίο σήμερα, σε καιρούς χαλεπούς είναι επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε. Να ευχηθούμε ότι, η βραδιά αυτή θα έχει συνέχεια, γιατί και στη μουσική, είναι αναγκαία μια επανάσταση απεναντι στα σκουπίδια που κυριαρχούν σήμερα, όπως σε όλη την πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της χώρας. Το καλό τραγούδι ήταν πάντοτε ο αναγκαίος σύντροφος της ανατροπής, της αλλάγης. Και σε αυτό προσβλέπουμε, όπως θα ήθελε να κάνουμε και ο αγαπημένος μας Λάκης Παπάς.

Το ευρώ έχει ημερομηνία σύντομης λήξης

Η Αγγέλα Δωροθέα Μέρκελ, μετά τις 25 Μαίου, πρέπει να νιώθει μεγάλη μοναξιά και  κατάθλιψη. Μπορεί να νίκησε σε χώρες-προτεκτοράτα όπως η Ελλάδα,αλλά ηττήθηκε βαριά σχεδόν παντού αλλού και ειδικότερα σε χώρες με μεγαλύτερο ειδικό βάρος όπως η Γαλλία,  εκεί δηλ. που έχει κυρίαρχη σημασία.

Το τέλος του ευρώ  δε θα προέλθει φυσικά από μικρές χώρες σαν τη δική μας, την Κύπρο, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, που έχουν παραδοθεί μέσω και των εδώ γερμανοτσολιάδων, στη γερμανική κατοχή,  αλλά από μεγάλες και κυρίως από τη Γαλλία.  Στη μεγαλύτερη αυτή χώρα μετά τη Γερμανία,  θριάμβευσε η Μαρί Λεπέν, η οποία έχει σαφώς μετακινηθεί στο κέντρο του πολιτικού φάσματος, με κυρίαρχο πολιτικό πρόταγμα την επιστροφή στο γαλλικό φράγκο. Με δεδομένο ότι η Λεπέν  τείνει να κυριαρχήσει στο πολιτικό προσκήνιο της μεγάλης Γαλλίας, είναι περισσότερο από φανερό ότι δεν μπορεί  να αντέξει το ευρώ, χωρίς τη συμμετοχή της.

Ήττα του λαού μας, των αντιμνημομονιακών δυνάμεων και της δραχμής

Ο μεγάλος χαμένος των ευρωεκλογών είναι ο ελληνικός λαός, ο οποίος με την ετυμηγορία του αποδέχεται το μαστίγωμα του μνημονίου, τη συνέχιση της οδύνης και της κατοχής της χώρας. Η ΝΔ με τη συνιστώσα της την Ελιά, διατηρούν την πλειοψηφία και μπορούν να συνεχίσουν στον ίδιο ανελέητο μνημονιακακό μας μαστίγωμα που επιτάσσει η ευρωφυλακή του Βερολίνου.

Σπονδή και μνήμη Πόντου

Η μητέρα μου Μαρία Σουρμελή -  Κατσανέβα γενήθηκε στην Κερασούντα του Πόντου.Μικρό κοριτσάκι μαζί με τα άλλα πέντα αδέρφια της, τον Αντώνη, την Ευδοξία, τον Γιώργο, τον Παναγιώτη και τον Λευτέρη, ήρθαν στην μητέρα Ελλάδα κάτω απο τις φούστες της μαμάς Δέσποινας. 

Ένα τσούρμο μικρά προσφυγόπουλα με την ανταλλαγή πληθυσμών με την Τουρκία, ύστερα απο τη Μικρασιατική καταστροφή. Μαζί τους ήταν και ένας ξανθός μικρούλης, ο Γιάννης Σαρούς. Ο πατέρας Ιορδάνης Σουρμελής, παρέμενε αιχμάλωτος των Τούρκων, χαμένος κάπου στα βάθη της ανατολής. 

Απο όσα θυμόταν η Μαρίκα, όπως τη λέγαμε όλοι τη μητέρα μου, μας περιέγραφε παραστατικά τις ομορφιές των αλησμόνητων πατρίδων του Πόντου, την καλοσύνη και την προκοπή των Ελλήνων, την ειρηνική τους συμβίωση με τους άλλους λαούς του τόπου. Δύο χιλιάδες χρόνια διαδρομή  ξεριζώθηκε το 1922. Η οικογένεια μόνο με τα ρούχα τους και μικρά μπογαλάκια, επιβιβάστηκε στρωματζάδα στο πλοίο Κουρτουλούς που τους έφερε στον Πειραιά. 

Γιατί είμαστε τόσο ανεκτικοί;

Πρωτεύουσες καρτέλ

Δημήτρης Βάρος

Η Ελλάδα μπήκε στον πέμπτο χρόνο της μνημονιακής υποτέλειας, έχοντας ήδη αποκτήσει χαρακτηριστικά ισοπεδωμένης από πόλεμο χώρας, όπου κανένα Σύνταγμα και κανείς νόμος δεν ισχύει. Μοιάζει να κυβερνάται από συμμορίες που λεηλατούν ασύστολα ένα φοβισμένο λαό.

Ολοι οι Ευρωπαίοι συμφωνούν πως αν αντίστοιχα μέτρα παίρνονταν στις χώρες τους, θα είχαν απέναντί τους μια εξαιρετικά δύσκολα αντιμετωπίσιμη λαϊκή εξέγερση. Τι συμβαίνει και ο ελληνικός λαός δείχνει τόσο ανεκτικός;

Το πραγματικό δίλημμα στις ευρωεκλογές είναι ανάμεσα στο ευρώ-μνημόνιο και στη δραχμή με προκοπή

Στις επερχόμενες ευρωεκλογές το δίλημμα δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι μεταξύ της ψήφου στη ΝΔ ή το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ανάμεσα στο ευρώ ή στη δραχμή. Ανάμεσα στη Μερκελική καταδυνάστευση της χώρας ή στην ανάσταση και την προκοπή της. Όσοι αποδέχονται το ευρω-μάρκο, δε δικαιολογείται να διαμαρτύρονται για τα δεινά του μνημονίου και αυτά που θα επακολουθήσουν. Γιατί το ευρώ είναι αυτοκόλητο με το μνημόνιο.

Το πρόβλημα είναι συστημικό. Οφείλεται στο συνδυασμό του υπερτιμημένου ευρώ με τις πολιτικές της ακραίας λιτότητας που επιβάλλει το Βερολίνο. Δύο δρόμοι υπάρχουν σήμερα. Ο ένας αυτός του ευρωμνημονίου που οδηγεί στην ατέλειωτη φτώχεια, μιζέρια και υποταγή. Και ο άλλος, στην ανατροπή του με μετάβαση στο εθνικό μας νόμισμα τη δραχμή, με νοικοκύρεμα του κράτους, αυτοδύναμη ανάπτυξη, εθνική αξιοπρέπεια και κοινωνική δικαιοσύνη.

Τέσσερις προτάσεις για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης

Πρωτεύουσες καρτέλ

Σήμερα  υπάρχουν στη χώρα μας περίπου 2 εκ. μουσουλμάνοι, από τους οποίους το μεγαλύτερο μέρος  είναι παράνομοι μετανάστες. Με τη συνεχιζόμενη εισβολή τους, το γεγονός ότι γεννούν πέντε παιδιά ανά γυναίκα, έναντι ενός της Ελληνίδας μητέρας, σε συνδυασμό με τη μαζική φυγή των δικών μας παιδιών, σε 20-30 χρόνια θα μας έχουν φτάσει ή και υπερκεράσει πληθυσμιακά. Το τι θα ακολουθήσει είναι γνωστό. Το έχουμε δει στο Λίβανο, στη Βοσνία, στην Κύπρο και αλλού. Από χώρα θα γίνουμε χώρος. Μαλλιά κουβάρια, με μπόλικη Χρυσή Αυγή, τραμπουκισμούς και αιματοκύλισμα, με σαρία και μπούργκα που πολύ θα ταιριάζει στις αριστεροδιεθνίστριες φίλες μου !  Γιατί στο τέλος φυσικά, οι μουσουλμάνοι θα επικρατήσουν αφού απλούστατα θα είναι περισσότεροι.