Λαφαζάνης: Η Ελλάδα δεν είναι προτεκτοράτο

Την ύπαρξη «πέμπτης φάλαγγας» πολιτικών υπαλλήλων που λειτουργεί στο εσωτερικό της χώρας υπέρ των πιστωτών και αναγορεύει την οποιαδήποτε κριτική ασκείται στο Ευρωπαϊκό κατεστημένο σε επίθεση κατά της Ελλάδας, κατήγγειλε από το βήμα της Βουλής ο Υπουργός ΠΑΠΕΝ, Παναγιώτης Λαφαζάνης, με αφορμή επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Λοβέρδου για την ενεργειακή πολιτική, σε συνάρτηση με τις διεθνείς σχέσεις της χώρας και την «εξομάλυνση των σχέσεων με την ΕΕ».«Η Ελλάδα δεν είναι προτεκτοράτο κανενός, ούτε μπανανία. Εφαρμόζουμε ανεξάρτητη πολιτική, που υπηρετεί το εθνικό συμφέρον» δήλωσε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, απαντώντας στην ερώτηση του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ για το «εάν σκοπεύει να ανακαλέσει τις δηλώσεις του περί αναπόφευκτης σύγκρουσης με τη «γερμανική Ευρώπη», ή να διαφοροποιήσει τη θέση του σε σχέση με την ενεργειακή πολιτική της χώρας».

Υπάρχει ελπίδα για τη χώρα μας;

Υπάρχει άραγε ελπίδα να βγούμε απο την κρίση και να δούμε καλύτερες μέρες; Έχουν ελάχιστη βάση τα κυβερνητικά σενάρια και οι συνοδευτικοί δημοσιογραφικοί τους παπαγαλισμοί, ότι θα δούμε φως στην άκρη του τούνελ;. Η απάντηση δυστυχώς είναι ένα βροντώδες όχι. Όχι υπο τις σημερινές συνθήκες της ευρωζώνης, της υφεσιακής πολιτικής που ακολουθείται απο το νεογερμανικό ιμπεριαλισμό. 

Για να συνέλθει η χώρα απο την μακροχρόνια ύφεση και να υπάρχει θετικό πρόσημο στην απασχόληση, να δημιουργηθούν δηλ. νέες θέσεις εργασίας, απαιτείται ετήσια ανάπτυξη του ΑΕΠ κατά 4%. Επιπλέον, για την επιστροφή των τεράστιων χρεών μας που διαρκώς διογκώνονται υπο την πίεση των τοκογλυφικών τοκοχρεωλυσίων, απαιτείται πρόσθετη ετήσια ανάπτυξη της τάξης του 4%. Σύνολο δηλ. 8%. Υπάρχει κάποιος λογικός άνθρωπος που μπορεί να υποστηρίξει σοβαρά ότι υπάρχει προοπτική στα επόμενα 20 χρόνια η χώρα μας να επιτύχει τέτοιους απίθανους αναπτυξιακούς ρυθμούς;  Φυσικά όχι.

Ποιές είναι οι μεγαλύτερες πόρνες, οι δημοσιογράφοι ή οι πολιτικοί ;

Ο Τζόν Σουϊντον, πρώην αρχισυντάκτης των New York Times, στην αποχαιρετιστήρια δεξίωση που είχε γίνει προς τιμήν του πριν βγει στη σύνταξη, άφησε άφωνο το ακροατήριο λέγοντας τα ακόλουθα συγκλονιστικά σχόλια :«Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, σε αυτή τη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας που να αποκαλείται ανεξάρτητος tύπος. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω. Ούτε ένας ανάμεσά σας θα τολμούσε να εκστομίσει μια έντιμη γνώμη. Και αν τολμούσατε να την εκφράσετε γνωρίζετε εκ των προτέρων ότι ποτέ δεν θα εμφανιζόταν τυπωμένη στο χαρτί. Πληρωνόμαστε αρκετά ώστε να κρατάμε την τίμια άποψή μας, έξω από την εφημερίδα για την οποία γράφω. Εσείς επίσης παίρνετε ικανοποιητικούς μισθούς για παρόμοιες υπηρεσίες. Και αν κάποιος τολμούσε ή ήταν τόσο τρελός ώστε να γράψει την τίμια γνώμη του, θα βρισκόταν πολύ σύντομα στο δρόμο….

Τα Αντικύθηρα, πρέπει να τα βρούμε και πάλι

                                              

Στις τελευταίες εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση Δήμαρχος Κυθήρων και Αντικυθήρων εκλέχτηκε ο Στράτος Χαρχαλάκης, ο γνωστός πολυτάλαντος, ενεργός πολίτης των Αντικηθύρων, γεμάτος νεανικό πάθος και δημιουργική ορμή για το νησάκι μας τα Αντικήθυρα και το μεγάλο του αδερφό τα πανέμορφα Κήθυρα. Είμαστε περήφανοι που ένας αυτοδημιούργητος Αντικυθηραίος, κατάφερε να γίνει ο πρώτος πολίτης των νησιών μας, υπερπηδώντας μάλιστα την εκλογική υπεροπλία των Κυθήρων. Όλοι μας και πρώτα απ΄όλα οι Αντικηθυραίοι, οφείλουμε να του ευχηθούμε ολόψυχα καλή επιτυχία σε μια πορεία δημιουργικής ανάταξης των νησιών μας, σε κλίμα ευρηματικής πορείας και διάθεση συνεργασίας με όλους τους παράγοντες που αγαπούν τον τόπο μας.

Τα Αντικύθηρα όπως όλα  τα απομονωμένα νησάκια και ορεινά χωριά της άγονης γραμμής, αγωνίζονται να ζήσουν σε μια εποχή που ότι είναι μακρινό και απομακρυσμένο φθίνει, εγκαταλείπεται και πεθαίνει. Στο απόμακρο νησάκι μας που αποτελεί λίγο πολύ καθρέφτη της άλλης Ελλάδας, της ορεινής και νησιώτικης άγονης γραμμής, τα κύρια και πιο σημαντικά έργα υποδομής έχουν γίνει από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 (λιμάνι, ηλεκτροδότηση, δρόμοι, κλπ.), ενώ αντιμετωπίζεται και το πρόβλημα της συγκοινωνίας.

Η μαζική εισροή μουσουλμάνων μεταναστών οδηγεί τη χώρα σε Λιβανοποίηση

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, του ΟΗΕ, και άλλων διεθνών φορέων, οι αλλοεθνείς μετανάστες στην Ελλάδα με κυρίαρχο το μουσουλμανικό στοιχείο, θα  ανέρχονται σε 3,5 εκ. άτομα, το έτος 2015, έναντι συνολικού πληθυσμού 13,5 εκατομμυρίων. Ήδη η χώρα μας έχει το υψηλότερο ποσοστό μεταναστών στην Ευρώπη, με εξαίρεση το λιλιπούτειο Λουξεμβούργο. Αν συνεχιστεί ο ρυθμός αύξησής τους, σε δεκαπέντε, είκοσι, το αργότερο σε τριάντα χρόνια, θα  έχουν υπερβεί σε αριθμητικά μεγέθη τον ελληνογενή πληθυσμό, αν μάλιστα ληφθεί υπόψη η υπεργεννητικότητά τους, η ανησυχητική υπογεννητικότητα των Ελληνίδων και η μαζική φυγή των νέων μας στο εξωτερικό λόγω της τρέχουσας οικονομικής κρίσης.

Το ευρώ έχει ημερομηνία σύντομης λήξης

Η Αγγέλα Δωροθέα Μέρκελ, μετά τις 25 Μαίου, πρέπει να νιώθει μεγάλη μοναξιά και  κατάθλιψη. Μπορεί να νίκησε σε χώρες-προτεκτοράτα όπως η Ελλάδα,αλλά ηττήθηκε βαριά σχεδόν παντού αλλού και ειδικότερα σε χώρες με μεγαλύτερο ειδικό βάρος όπως η Γαλλία,  εκεί δηλ. που έχει κυρίαρχη σημασία.

Το τέλος του ευρώ  δε θα προέλθει φυσικά από μικρές χώρες σαν τη δική μας, την Κύπρο, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, που έχουν παραδοθεί μέσω και των εδώ γερμανοτσολιάδων, στη γερμανική κατοχή,  αλλά από μεγάλες και κυρίως από τη Γαλλία.  Στη μεγαλύτερη αυτή χώρα μετά τη Γερμανία,  θριάμβευσε η Μαρί Λεπέν, η οποία έχει σαφώς μετακινηθεί στο κέντρο του πολιτικού φάσματος, με κυρίαρχο πολιτικό πρόταγμα την επιστροφή στο γαλλικό φράγκο. Με δεδομένο ότι η Λεπέν  τείνει να κυριαρχήσει στο πολιτικό προσκήνιο της μεγάλης Γαλλίας, είναι περισσότερο από φανερό ότι δεν μπορεί  να αντέξει το ευρώ, χωρίς τη συμμετοχή της.

Ψήφισε ΔΡΑΧΜΗ, Ψήφισε Ελλάδα

Οικογενειάρχη μεροκαματιάρη των 500-700 ευρώ, βλέπεις τη ζωή σου να καταρέει, να μην μπορείς να συντηρήσεις την οικογένειά σου, να έχεις άνεργα παιδιά. Και ακούς ακόμα τους βασανιστές μας να σου λένε ότι το ευρώ είναι η μόνη λύση. Και ότι αν πάμε στη δραχμή, θα κατέβει ο ίδιος ο Αρμαγεδών και θα μας ρουφήξει το αίμα. Προφανώς έχεις πολύ αδύνατη μνήμη,αν ξέχασες πως ζούσαμε με τη δραχμή και πως ζούμε τώρα με το ευρώ.