Γιατί δεν κινητοποιείται ο κόσμος με τόσα τραγικά μας συμβαίνουν; Ιδού η απορία.

Αναρωτιούνται πολύ γιατί δεν ξεσηκώνεται ο κόσμος με όλα τα τρομακτικά μέτρα που μας φορτώνουν οι δανειστές. Γιατί δεν βγαίνει  μαζικά  στους δρόμους, γιατί δεν επαναστατεί. Γιατί το αγωνιστικό φρόνημα του λαϊκού κινήματος είναι ημιθανές ή νεκρό; Ας δούμε ένα ενδιαφέρον σημειολογικό περιστατικό.

Πριν από μερικά χρόνια  όταν επισκέφτηκε την Ελλάδα η Αγκέλα Μέρκελ ο ΣΥΡΙΖΑ που ήταν τότε στην αντιπολίτευση μαζί με  το ΚΚΕ και όλους τους ξέμπαρκους και χωρίς στόχο αντιστασιακούς εποχής, οργάνωσε τεράστιες κινητοποιήσεις που είχαν και εκφάνσεις βιαιοτήτων. Ρώτησαν τότε την Αγκέλα αν

Το εμπόριο της ελπίδας που σκοτώνει

Η αριστερή ελπίδα απέδρασε, πέταξε και χάθηκε πολύ γρήγορα στα σύννεφα μιας δεξιόστροφης Βερολινέζικης πορείας. Ο Αλέξης έπεσε μέσα στο λάκκο με τα φίδια του ευρώ πάση θυσία που έσκαψε μόνος του. Δεν κατάλαβε, δεν ήξερε πως, καμιά διαπραγμάτευση δεν μπορεί να πετύχει χωρίς εναλλακτικό σχέδιο. Παγιδεύτηκε στο παρανοϊκό σκεπτικό  του ευρώ πάση θυσία, παρ' όλο που το βροντερό όχι του δημοψηφίσματος που άλλα του διαμήνυσε. Και δυναμίτισε  την πολλά υποσχόμενη πολιτική του καριέρα, στην οποία, πολλοί, όπως και εμείς, είχαμε εναποθέσει τις ελπίδες μας για την ανάσταση της πατρίδας.

Η ελπίδα πεθαίνει πρώτη

Του Κώστα Γιαννακίδη

Σε αυτήν την προεκλογική περίοδο η ελπίδα πέθανε πρώτη. Ως λέξη δεν μπήκε ούτε από τη χαραμάδα στα προεκλογικά σποτ των κομμάτων. Ποιος τολμάει να υποσχεθεί ελπίδα στους πολίτες; Είναι σαν να πουλάς σπίρτα μέσα σε καμένο δάσος. Οι καμπάνιες γίνονται αμήχανες. Ειδικά αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, θυμίζει ξερό βήχα που βγαίνει να διώξει τη σιωπή. «Ψηφίστε το δικό μας παλιό που δείχνει καινούργιο. Ψηφίστε μας επειδή φέτος το κόκκινο σας πάει περισσότερο από το γαλάζιο». Κανένας δεν δίνει ελπίδα. Προσφέρεται μόνο παρηγοριά. Αυτό δεν είναι κακό - κάθε άλλο. Μάλιστα προσδίδει το μέγιστο δυνατό όφελος στην απόφαση του Τσίπρα να πάει σε εκλογές.

Αν συμβιβαστούμε τώρα, η ελπίδα θα αποδράσει οριστικά

Μετά το τελεσίγραφο των "Εταίρων" που παραδόδηθε απο το διαμεσολαβητή  Γιούγκερ στον Αλέξη Τσίπρα και την αρνητική απάντηση του τελευταίου με την οποία συμφώνησε και η αξιωματική αντιπολίτευση, ο ελληνικός λαός παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τι πρόκειται να ακολουθήσει. Η ακραία αντιμετώπιση της χώρας μας απο τους Μέρκελ-Σόϊμπλε που είναι οι πραγματικοί κυρίαρχοι του παιχνιδιού, ήταν αναμενόμενη απο εμάς. Οφείλεται απλά στην ανάγκη συντήρησης μιας πολιτικής με την οποία επιχειρείται η "βελούδινη" κατάκτηση της Ευρώπης, όχι με ερπύσστριες και αιματοχυσίες αλλά μέσα απο τον έλεγχο της οικονομίας, των τραπεζών και του κοινού νομίσματος. 

Υπάρχει ελπίδα μέσα στη Βερολινέζικη ευρωζώνη ;

Υπάρχει άραγε ελπίδα να βγούμε από την κρίση και να δούμε καλύτερες μέρες μέσα στη Βερολινέζικη ευρωζώνη; Έχουν ελάχιστη βάση οι δημοσιογραφικοί μονόλογοι ότι μόνο μέσα στο ευρώ υπάρχει ελπίδα; Ότι πρέπει να δεχτούμε το ευρώ πάση θυσία; Η απάντηση δυστυχώς είναι ένα βροντώδες όχι. Όχι υπό τις σημερινές συνθήκες της ευρωζώνης, της υφεσιακής πολιτικής που ακολουθείται από το νεογερμανικό ιμπεριαλισμό. Για να συνέλθει η χώρα από την μακροχρόνια ύφεση και να υπάρχει θετικό πρόσημο στην απασχόληση, να δημιουργηθούν δηλ. νέες θέσεις εργασίας, απαιτείται ετήσια ανάπτυξη του ΑΕΠ κατά 4%. Επιπλέον, για την επιστροφή των τεράστιων χρεών μας που διαρκώς διογκώνονται υπό την πίεση των τοκογλυφικών τοκοχρεωλυσίων, απαιτείται πρόσθετη ετήσια ανάπτυξη της τάξης του 4%. Σύνολο δηλ. 8%. Υπάρχει κάποιος λογικός άνθρωπος που μπορεί να υποστηρίξει σοβαρά ότι υπάρχει προοπτική στα επόμενα 20 χρόνια η χώρα μας να επιτύχει τέτοιους απίθανους αναπτυξιακούς ρυθμούς;  Φυσικά όχι.

Υπάρχει ελπίδα για την Ελλάδα ;

Υπάρχει άραγε ελπίδα να βγούμε απο την κρίση και να δούμε καλύτερες μέρες; Έχουν ελάχιστη βάση τα κυβερνητικά σενάρια και οι συνοδευτικοί δημοσιογραφικοί τους παπαγαλισμοί, ότι θα δούμε φως στην άκρη του τούνελ;. Η απάντηση δυστυχώς είναι ένα βροντώδες όχι. Όχι υπο τις σημερινές συνθήκες της ευρωζώνης, της υφεσιακής πολιτικής που ακολουθείται απο το νεογερμανικό ιμπεριαλισμό.Για να συνέλθει η χώρα απο την

Υπάρχει ελπίδα για τη χώρα μας;

Υπάρχει άραγε ελπίδα να βγούμε απο την κρίση και να δούμε καλύτερες μέρες; Έχουν ελάχιστη βάση τα κυβερνητικά σενάρια και οι συνοδευτικοί δημοσιογραφικοί τους παπαγαλισμοί, ότι θα δούμε φως στην άκρη του τούνελ;. Η απάντηση δυστυχώς είναι ένα βροντώδες όχι. Όχι υπο τις σημερινές συνθήκες της ευρωζώνης, της υφεσιακής πολιτικής που ακολουθείται απο το νεογερμανικό ιμπεριαλισμό. 

Για να συνέλθει η χώρα απο την μακροχρόνια ύφεση και να υπάρχει θετικό πρόσημο στην απασχόληση, να δημιουργηθούν δηλ. νέες θέσεις εργασίας, απαιτείται ετήσια ανάπτυξη του ΑΕΠ κατά 4%. Επιπλέον, για την επιστροφή των τεράστιων χρεών μας που διαρκώς διογκώνονται υπο την πίεση των τοκογλυφικών τοκοχρεωλυσίων, απαιτείται πρόσθετη ετήσια ανάπτυξη της τάξης του 4%. Σύνολο δηλ. 8%. Υπάρχει κάποιος λογικός άνθρωπος που μπορεί να υποστηρίξει σοβαρά ότι υπάρχει προοπτική στα επόμενα 20 χρόνια η χώρα μας να επιτύχει τέτοιους απίθανους αναπτυξιακούς ρυθμούς;  Φυσικά όχι.