Το άρθρο που ανέβασα στο διαδίκτυο με θέμα και τίτλο
"πως μάζεψα ελιές και έφτιαξα δικό μου λάδι", είχε πολύ μεγάλη
απήχηση που ομολογώ ότι δεν την περίμενα. Ήταν κάτι διαφορετικό, αφού το βασικό
του μήνυμα εμπεριείχε το στοιχείο της αισιοδοξίας,της δημιουργικής
πρωτοβουλίας,της αντίστασης στην απάθεια,την απόσυρση, την κατήφεια,το αδιέξοδο της
πολυθρόνας, στη μίζερη
ενδοσκόπηση. Την προσφυγή στην περιφρονημένη χειρωνακτική εργασία, που συνδυάζει το γύμνασμα του σώματος με
δημιουργικό αποτέλεσμα.Για να παραφράσω τον Γκαίτε,θα έλεγα ότι"το σκοτάδι
όσο και αν το καταριέσαι θα είναι πάντα μπροστά σου αν δεν ανάψεις ένα
κερί".Και είναι μάλλον σίγουρο πως, "όταν κοιτάς την άβυσσο χωρίς να
κάνεις τίποτα, τελικά θα πέσεις μέσα"."Μισώ τους αδιάφορους,τους
άκαπνους,με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους,δε χαλαλίζω τον οίκτο μου για αυτούς,δε
μοιράζομε τα δάκρυά τους", έχει πει ο Γκράμσι.Όλα τα παραπάνω έχουν φυσικά πολύ μεγαλύτερες προεκτάσεις
από το μάζεμα της ελιάς. Όμως,το μάζεμά τους, η
όλη διαδικασία με τελικό αποτέλεσμα, εμείς τα παιδιά της τσιμεντούπολης
να έχουμε 18 κιλά δικό μας
