H σύγχρονη ελληνική τραγωδία

Η Ελλάδα εντάχθηκε  στη ζώνη του ευρώ τον Ιανουάριο του  2002, σε έναν υποτιθέμενο οικονομικό παράδεισο. Αλλά αποδείχτηκε ότι ήταν η κόλαση. Ζούμε σήμερα μια σύγχρονη ελληνική τραγωδία, όπως ποτέ πριν με τη δραχμή. Ναι, μέρος της ευθύνης οφείλεται στη φαυλότητα του πολιτικού μας συστήματος. Αλλά το ίδιο σύστημα, υπήρχε και κατά τη διάρκεια των χρόνων της δραχμής. Η συστημική αρνητική επίδραση του ευρώ αποδεικνύεται,εκτός των άλλων, από το γεγονός ότι στην ευρωκόλαση μας ακολουθούν και άλλες χώρες της ευρωζώνης κυρίως μέσα στον ευρωπαϊκό νότο. Από την έλευση της κρίσης  το 2008, το ΑΕΠ της χώρας μας έχει μειωθεί περίπου κατά 30% και αυτό συνεχίζεται, χωρίς φως στην άκρη του τούνελ. Η επίσημη  ανεργία έχει αυξηθεί πάνω από 27% και περίπου 50% για τους νέους. Κεντρικοί δρόμοι των πόλεων μοιάζουν με νεκροταφεία καταστημάτων. Απελπισμένοι Έλληνες  μεταναστεύουν στο εξωτερικό αναζητώντας  εργασία. Την  ίδια ώρα, παράνομοι μετανάστες, κυρίως Μουσουλμάνοι, εισβάλλουν μαζικά στη χώρα, με συνέπεια η εργασιακή και εθνική βάση της να αλλοιώνεται δραματικά.

Η ελληνική τραγωδία της ευρωζώνης

"Πριν από δεκαπέντε χρόνια η Ελλάδα δεν ήταν παράδεισος, αλλά δεν βρισκόταν και  σε κρίση», ανέφερε σε άρθρο του στους New York Times o Νομπελίστας Paul Krugman. [1] " Γι’ αυτό ευθύνεται το ευρώ. Στη ζώνη του δολαρίου, στις ΗΠΑ, η κεντρική κυβέρνηση παρεμβαίνει αυτόματα σε περιπτώσεις πολιτειών που έχουν πρόβλημα. Οι Έλληνες δεν είναι τεμπέληδες - αντίθετα, εργάζονται περισσότερες ώρες από σχεδόν οποιονδήποτε άλλον στην Ευρώπη, και πολύ περισσότερες ώρες από ότι η Γερμανοί ειδικότερα. 

Επίσης, η Ελλάδα έχει ένα υποδεέστερο κράτος πρόνοιας, με κοινωνικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ,  σημαντικά χαμηλότερες από ότι  η Σουηδία, η Γερμανία, κλπ. Η καταστροφή της χώρας προέρχεται από το βορά από τις  Βρυξέλλες, τη Φρανκφούρτη, όπου οι αξιωματούχοι δημιούργησαν ένα βαθιά προβληματικό νομισματικό σύστημα. Και η λύση για την κρίση, θα πρέπει να προέλθει από τα ίδια μέρη».

Το τέρας που γελά και κλέβει

Δημήτρης Βάρος                                     

Μπροστά στη διαφαινόμενη πανωλεθρία τους στις ευρωεκλογές,  οι συνεταίροι της ευρώδουλης κυβέρνησης υπόσχονται να μοιράσουν πεντακοσάρικα σε μερικές από τις εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες που εξαθλίωσαν.
Αυτό, όπως φαίνεται, θα είναι το βασικό τους επιχείρημα μέχρι τις 25 Μαΐου. Με αυτό ελπίζουν να εξαπατήσουν για άλλη μια φορά τον ελληνικό λαό, ώστε να σταθούν στα πόδια τους και την επόμενη μέρα να του αποκαλύψουν το νέο κύκλο μνημονίων και οδυνηρών μέτρων που έχουν στα συρτάρια τους.
Ασφαλώς και δεν ξεχνάμε πως αυτά τα προεκλογικά πεντακοσάρικα κλάπηκαν από τις τσέπες ανθρώπων που αναγκάζονται σήμερα να στερούν βασικά πράγματα από την οικογένειά τους. Από τις τσέπες συνταξιούχων που είναι υποχρεωμένοι να συντηρούν τα άνεργα παιδιά τους. Από συνανθρώπους μας που οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία…

Ο μύθος για τις ευθύνες του Ανδρέα Παπανδρέου και της δεκαετίας του 1980 για τη σημερινή τραγωδία

Ο Ανδρέας Παπανδρέου αποτελεί ένα πρόσωπο με μεγάλη ιστορική βαρύτητητα στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας. Όπως συμβαίνει πάντα στην πολιτική, έχει μύριους υποστηρικτές και αντίστοιχους  μύριους αντιπάλους. Η ιστορία δεν έχει ολοκληρώσει ακόμα το μέγιστο αναγκαίο κύκλο της για να τον κείνει συνολικά και να αποφανθεί για το τελικό θετικό ή αρνητικό ισοζύγιο. Προσωπικά, πιστεύω ότι το καθοριστικό του ταξίδι στη σύγχρονη ιστορία της χώρας, με τις όποιες ενστάσεις, είχε μεγάλο θετικό πρόσημο. Εκείνο που θεωρώ απαράδεκτο έως γελοίο είναι το γεγονός ότι, πολλοί σήμερα κάνουν ένα τεράστιο άλμα στην ιστορία και του επιρρίπτουν κύριες ευθύνες για τα σημερινά οικονομικά αδιέξοδα. Κρίνω σκόπιμο να παραθέσω εδώ ένα από τα πολλά σχετικά άρθρα μου που περιέργως αποτελούν τα μοναδικά ή και τα ελάχιστα που αντικρούουν με επιχειρήματα τις έωλες αυτές αιτιάσεις.