Της Μαρίκας Σουρμελή Κατσανέβα
Το κείμενο που παρουσιάζεται εδώ έχει γραφεί παλαιότερα
από τη μητέρα μου Μαρίκα Σουρμελή Κατσανέβα (φωτογραφία εδώ), η οποία γεννήθηκε στην Κερασούντα
του Πόντου και μικρό κοριτσάκι με τη μητέρα της Δέσποινα και τα έξι μικρά τότε αδέρφια
της ήρθαν πρόσφυγες στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στην Καλλιθέα της Αθήνας. Ο
Πατέρας της και παππούς μου Ιορδάνης, πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Νεότουρκους
και στάλθηκε εξόριστος στα βάθη της Ανατολίας. Ήταν από τους λίγους των ανδρών
της οικογένειας Σουρμελή που από καθαρή τύχη σώθηκαν από τη γενοκτονία των Ποντίων,
την οποία αμφισβητούν σημερινοί κυβερνώντες εθνομηδενιστές. Η μητέρα μου που δε
ζει πια, μεγάλωσε στην Αθήνα, πήρε το πτυχίο της Νομικής και αναδείχτηκε ως μια
από τις πρώτες γυναίκες δικηγορίνες της χώρας, με λόγιο και γλαφυρό λόγο και πένα,
με αγώνες για τα δικαιώματα των παιδιών,
με διάθεση προσφοράς και συμμετοχής στα
κοινά. Το κείμενό τη παρατίθεται αυτούσιο πιο κάτω.
