Η πλατεία Ομονοίας και η αρχιτεκτονική μας κληρονομιά

 

Η πλατεία Ομονοίας, η ανθρώπινη, στρογγυλή και βολική κυκλοφοριακά πλατεία της νιότης μας, με τους φοίνικες, το πράσινο, το συντριβάνι, τα παγκάκια με θέα την Ακρόπολη, η πλατεία της ευχάριστης πολυκοσμίας, των συγκεντρώσεων, των εκδηλώσεων, έχει μετατραπεί ανιστόρητα και βάναυσα, σe

κακόγουστο, γκρίζο, άψυχο τσιμεντένιο και πανάκριβο τερατούργημα. Ακολούθησε την καταστροφική μοίρα της όμορφης νεοκλασικής Αθήνας, με ευθύνη αποστεωμένων πολιτικών και θολωμένων αρχιτεκτόνων και πολεοδόμων. Μόνιμοι θαμώνες της είναι η ¨αφρόκρεμα¨ της υποκόσμιας και πολυεθνικής χώρας μας, ως ένα σπάνιο ντοκουμέντο και διαφημιστικό σποτ για τους όποιους ξένους επισκέπτες. Και σπάνια κάποιος κανονικός Έλληνας πολίτης ή σοβαρός αλλογενής μετανάστης  διανοείται να την περπατήσει.

ΙΝΕ-ΓΣΕΕ : 20 χρόνια φτώχεια και βλέπουμε

Μαύρες προβλέψεις για τα επόμενα 20 χρόνια της ελληνικής οικονομίας κάνει το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ ( ΙΝΕ-ΓΣΕΕ) στην ετήσια έκθεσή του για την ελληνική οικονομία που δημοσιέυτηκε αυτές τις μέρες. Η έκθεση υιοθετεί τη δική μας επισήμανση ότι, με τα σημερινά δεδομένα, για να υπάρξει θετιμό πρόσημο στην απασχόληση με ομαλή πληρωμή των χρεών με τα δεδομένα του μνημονίου απαιτείται ετήσια ανάπτυξη της τάξης του 8%. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν είναι πιθανό, ούτε είναι ορατό στον ορίζοντα. Ακόμα και με το εξωπραγματικό αισιόδοξο σενάριο της ετήσιας αύξησης του ΑΕΠ κα΄τα 3,5-4%, θα χρειαστούν τουλάχιστον 20 χρόνια για να επιστρέψει η ελληνική οικονομία σε επίπεδα ανεργίας του έτους 2009 ( 9,5%,450.000 άνεργοι) και να δημιουργηθούν ένα εκατομύριο  θέσεις εργασίας που χάθηκαν στην περίοδο 2009-2013.

Ισλανδία: μια ιστορία γνώσης, τόλμης και επιτυχίας

Του Σπύρου Στάλια

Η Ισλανδία από το 1950 σχηματικά είχε σοσιαλδημοκρατία αλλά από την δεκαετία του 1990 και μετά σταδιακά μετατράπηκε σε διεθνές χρηματοδοτικό κέντρο στο πλαίσιο της ελεύθερης οικονομίας.Πράγματι τα επιφαινόμενα αυτής της μετατροπής ήσαν εκπληκτικά ως το 2007, όταν οι κάτοικοι του νησιού κατά μέσο όρο κέρδιζαν τον χρόνο 70.000$.Παράλληλα όμως ο δείκτης εισοδηματικής ισότητας που το 1995 ήταν 0.21 το 2007 έφτασε στο 0.43, ανισοτικό φαινόμενο συμφυές προς την ελεύθερη οικονομία, με άλλα λόγια η ανισότητα στα εισοδήματα κάλπαζε.

Σημίτης: Ένας άγιος άνθρωπος που δεν έφταιξε ποτέ σε τίποτα!

Του Δημήτρη Κωνσταντινίδη

Ή είμαστε όλοι/ες λωτοφάγοι ή ο κ. Σημίτης νομίζει ότι έχουμε μνήμη χρυσόψαρου.Αυτό συμπέρανα ακούγοντας την ομιλία του στο Ζάππειο.Για τον κ. Σημίτη φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από αυτόν…Φταίνε οι συνδικαλιστές και οι συντεχνίες. Θυμάμαι όμως πως οι συνδικαλιστές της εποχής ήταν αυτοί που τον στήριξαν για να αναρριχηθεί στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ και ήταν προνομιακοί συνομιλητές και συνεργάτες του καθ όλη τη διάρκεια της πρωθυπουργικής του θητείας. Τα ονόματα Πρωτόπαπας, Πολυζωγόπουλος, Πέππας, Γρίβας και άλλοι πολλοί του θυμίζουν κάτι;

Έρευνα : Η αγορά φαρμάκων στην Ελλάδα

Στα πλαίσια της παρουσίασης διακεκριμένων ερευνητικών εργασιών υπο την επίβλεψή μου στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, παρατίθεται εδώ μια συντομευμένη έκδοση της πρωτότυπης εργασίας της μεταπτυχιακής φοιτήτριας Παρασκευής Μπουρμά για την αγορά φαρμάκου στην Ελλάδα, με αναφορές και σε διεθνή δεδομένα.Ειδικότερα, αναλύεται η φαρμακευτική αγορά, τόσο από την πλευρά των φαρμακευτικών εταιριών, που αποτελούν την πλευρά της προσφοράς, όσο και από την πλευρά των

Η επαγγελματική δραστηριότητα των Ελλήνων του Πόντου απο την πρώην Σοβιετική Ένωση

Στα πλαίσια των ερευνητικών εργασιών υπο την επίβλεψή μου στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, παρατίθετται πιο κάτω η εξαίρετη εργασία του τελοιόφοιτου φοιτητή Αντώνη Τσότρα με θέμα : "Η επαγγελαματική δραστηριότητα των Ελλήνων του Πόντου απο την πρώην Σοβιετική Ένωση". Η πρωτότυπη αυτή εργασία που έγινε με τη συνεργασία και της φοιτήτριας Μαρίας Νικητοπούλου, διενεργήθηκε ύστερα απο σχετική έκκληση του συλλόγου Παλλινοστούντων Ποντίων Αργώ, υπό την αιγίδα και τη συνεργασία του επίτιμου προέδρου της Χριστόφορου Σοφιανίδη 

Μιχάλης Ράπτης: Μην κάνεις ποτέ αυτό που δε σου πάει Θόδωρε ( και ένα άρθρο του για τη θρησκεία)

Ο Μιχάλης Ράπτης, διανοούμενος, φιλόσοφος, ακτιβιστής, ηγετική μορφή του Τροτσιστικού Κινήματος, έφυγε από τη ζωή το 1996, πλήρης ημερών, χορτασμένος από περιπετειώδεις ανηφόρες και κατηφόρες. Ακόμα και οι αντίπαλοί του, δεν μπορεί να αμφισβητήσουν τη φωτεινή σκέψη και τον ιδεαλισμό του. Γνωστός και ως «Πάμπλο», ανέπτυξε έντονη πολιτική δράση στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, διατέλεσε γραμματέας της Δ΄Διεθνούς, ενώ έπαιξε ηγετικό ρόλο στις επαναστάσεις κατά της αποικιοκρατίας που ξέσπασαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Μιχάλης Ράπτης αυτοπροσδιοριζόταν ως οπαδός της ουτοπίας και ως άνθρωπος που οτιδήποτε ανθρώπινο δεν του είναι ξένο και έλεγε: «αν δεν έχει κανείς ένα όραμα, αν δε θέλει να ξεπεράσει το παρόν στο όνομα πάντα της πραγματικότητας, αν δεν τείνει πάντα σε κάτι πάνω απ’τα παρόντα, είναι χαμένος. Η ουτοπία είναι κίνητρο προς κάτι το καλύτερο- και ευτυχώς που υπάρχει».Σε μια συζήτηση που είχα την τύχη να κάνω μαζί του, λίγο πριν το τέλος, θυμάμαι την ενάργεια της σοφίας που εξέπεμπε. Ανάμεσα στα πολλά, όταν το έφερε η κουβέντα κάποια στιγμή του είπα ότι, «προσωπικά καταλαβαίνω πως η γραμμή που έχω χαράξει στη ζωή μου και ακολουθώ ενάντια στους ισχυρούς, δε είναι αυτή που με βολεύει, αλλά δε μου πάει να αλλάξω». Εκείνος, χαμογελώντας μου απάντησε, «μην κάνεις ποτέ αυτό που δε σου πάει Θόδωρε». Ποιό κάτω παραθέτω ένα σημαντικό κείμενο του σχετικά με τη θρησκεία από το www.strovilos.gr που δημοσιεύτηκε το 1995.