Google+ Followers

10 Απρ 2015

Η Ελλάδα ως θύμα


Η Ελλάδα, αν και όχι χωρίς δική της ευθύνη, οδηγήθηκε στην κρίση κυρίως λόγω της αλαζονείας των Ευρωπαίων αξιωματούχων, ως επί το πλείστον από τις πλουσιότερες χώρες, οι οποίοι είναι πεπεισμένοι ότι θα μπορούσαν να δημιουργήσουν  ένα ενιαίο νόμισμα χωρίς να υπάρχει μια ενιαία κυβέρνηση. Και αυτοί οι ίδιοι αξιωματούχοι έχουν κάνει την κατάσταση ακόμα χειρότερη με το να επιμένουν στο  ότι τα προβλήματα  αυτού του ενιαίου νομίσματος προκλήθηκαν από την ανεύθυνη συμπεριφορά των νότιων Ευρωπαίων. Και ότι όλα θα
Με την ευκαιρία της έλευσης του κορυφαίου Νομπελίστα οικονομολόγου και φιλέλληνα Πωλ Κρούγμαν στην Ελλάδα,ως προσκεκλημένου ομιλητή του Γεράσιμου Αρσένη, αναδημοσιεύουμε ένα παλαιότερο άρθρο του που πρώτοι εμείς μεταφράσαμε απο τους New York Times, όπου ο μεγαλύτερος σύγχρονος οικονομολόγος αναλυτής αρθρογραφεί πολύ συχνά πάντοτε με θετική διάθεση για τη χώρα μας. Γράφει ο Κρούγμαν :
Από τότε που στην Ελλάδα χτυπούν τα τύμπανα, έχουμε ακούσει πολλά για το τι συμβαίνει με κάθε τι το Ελληνικό. Μερικές από τις κατηγορίες είναι αληθινές, μερικές  λάθος - αλλά όλες  είναι εκτός θέματος. Ναι, υπάρχουν μεγάλες ελλείψεις στην οικονομία στην Ελλάδα, στην πολιτική της και χωρίς αμφιβολία στην κοινωνία της. Αλλά αυτές οι παραλείψεις δεν είναι αυτό που προκάλεσε την κρίση που διαλύει την Ελλάδα  και απειλεί να εξαπλωθεί σε όλη την Ευρώπη. Όχι, οι ρίζες αυτής της καταστροφής βρίσκονται βορειότερα, στις Βρυξέλλες, στη Φρανκφούρτη και το Βερολίνο, όπου αξιωματούχοι δημιούργησαν ένα  ίσως μοιραία ελαττωματικό νομισματικό σύστημα που όξυνε τα προβλήματα. Και η λύση στην κρίση, αν υπάρχει, θα πρέπει να προέλθει από τα ίδια μέρη.
Η Ελλάδα παρουσιάζει πολύ διαφθορά και μεγάλη φοροδιαφυγή, και η ελληνική κυβέρνηση είχε τη συνήθεια να λειτουργεί με τρόπο πέρα ​​από τις δυνατότητές της χώρας.  Η ελληνική παραγωγικότητα της εργασίας είναι χαμηλή σε σχέση με τα ευρωπαϊκά πρότυπα - περίπου το 25 τοις εκατό κάτω από το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, η παραγωγικότητα της εργασίας, ας πούμε, του Μισισιπή είναι εξίσου χαμηλή με τα αμερικανικά πρότυπα στα ίδια περίπου επίπεδα.
Από την άλλη πλευρά, πολλά πράγματα που ακούμε για την Ελλάδα δεν είναι ακριβώς αληθινά. Οι Έλληνες δεν είναι τεμπέληδες - αντιθέτως, εργάζονται περισσότερες ώρες από σχεδόν οποιονδήποτε άλλον στην Ευρώπη, και πολύ περισσότερες ώρες από τους Γερμανούς  ειδικότερα. Ούτε η Ελλάδα έχει ένα  ανεξέλεγκτο κράτος πρόνοιας, όπως οι συντηρητικοί υποστηρίζουν. Οι κοινωνικές δαπάνες της ως ποσοστό του ΑΕΠ,  είναι σημαντικά χαμηλότερες απ’ ότι  στη Σουηδία ή τη Γερμανία, χώρες που έχουν μέχρι στιγμής ξεπεράσει την ευρωπαϊκή κρίση αρκετά καλά. Λοιπόν, πώς μπήκε  η Ελλάδα μπει σε τέτοια ταλαιπωρία ; Ο ένοχος είναι το ευρώ.
Δεκαπέντε χρόνια πριν Ελλάδα δεν ήταν παράδεισος, αλλά ούτε βρισκόταν  σε κρίση. Η ανεργία ήταν υψηλή, αλλά όχι καταστροφική, και η χώρα  τα κατάφερνε στις διεθνείς αγορές, κερδίζοντας αρκετά από τις εξαγωγές, τον τουρισμό, τη ναυτιλία και άλλες πηγές ώστε να χρηματοδοτεί τις εισαγωγές της. Στη συνέχεια, η Ελλάδα προσχώρησε στο ευρώ, και ένα φοβερό πράγμα συνέβη: οι άνθρωποι άρχισαν να πιστεύουν ότι ήταν ένα ασφαλές μέρος για επενδύσεις. Διεθνείς χρηματοδοτήσεις εισρεύσαν στη χώρα, ορισμένες από τις οποίες, αν και όχι όλες, για να καλύψουν τα κυβερνητικά ελλείμματα. Η οικονομία αναπτύχθηκε, αυξήθηκε ο πληθωρισμός, και η Ελλάδα μετατράπηκε αυξητικά σε μη ανταγωνιστική οικονομία. 
Σίγουρα,  οι Έλληνες σπατάλησαν πολλά, αν όχι τα περισσότερα από τις χρηματικές εισροές, αλλά το ίδιο έκαναν και όλοι όσοι εγκλωβίστηκαν από τη φούσκα του ευρώ.  Και τότε έσκασε η φούσκα, και φάνηκαν οι βασικές  ρωγμές σε ολόκληρο το σύστημα του ευρώ. Αναρωτιέται κανείς  γιατί η  νομισματική ζώνη του δολαρίου δε  γονατίζει από περιφερειακές κρίσεις όπως αυτές που πλήττουν την Ευρώπη; Η απάντηση είναι ότι στις ΗΠΑ έχουμε μια ισχυρή κεντρική κυβέρνηση και οι παρεμβάσεις της  παρέχουν αυτόματη διασώσεις σε προβληματικές καταστάσεις.
Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τι θα είχε συμβεί στη Φλόριντα, στον απόηχο της τεράστιας φούσκας της αγοράς κατοικίας, αν η πολιτεία έπρεπε να αντιμετωπίσει μόνη της την κρίση. Ή σκεφτείτε το  παλαιότερο παράδειγμα, αυτό της κρίσης δανείων στο Τέξας στη  δεκαετίας του 1980. Και εδώ, το κράτος, η Ουάσιγκτον παρενέβει σε μια κλίμακα αδιανόητη στη σύγχρονη Ευρώπη.
Η Ελλάδα, αν και όχι χωρίς δική της ευθύνη, οδηγήθηκε στην κρίση κυρίως λόγω της αλαζονείας των Ευρωπαίων αξιωματούχων, ως επί το πλείστον από τις πλουσιότερες χώρες, οι οποίοι είναι πεπεισμένοι ότι θα μπορούσαν να δημιουργήσουν  ένα ενιαίο νόμισμα χωρίς να υπάρχει μια ενιαία κυβέρνηση. Και αυτοί οι ίδιοι αξιωματούχοι έχουν κάνει την κατάσταση ακόμα χειρότερη με το να επιμένουν στο  ότι τα προβλήματα  αυτού του ενιαίου νομίσματος προκλήθηκαν από την ανεύθυνη συμπεριφορά των νότιων Ευρωπαίων. Και ότι όλα θα λειτουργήσουν καλώς αν μόνο οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να υποφέρουν λίγο περισσότερο.
Γεγονός είναι ότι οι Έλληνες δεν μπορούν να λύσουν αυτήν την κρίση έτσι κι αλλιώς. Η μόνη διέξοδος είναι να συνειδητοποιήσουν οι Γερμανοί και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα  ότι αυτοί πρέπει να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους, ξοδεύοντας περισσότερο και, ναι, να αποδεχθούν υψηλότερο πληθωρισμό. Αν δε συμβεί αυτό η Ελλάδα θα μείνει στην ιστορία ως το θύμα της συμπεριφοράς τους.
T