Google+ Followers

4 Σεπ 2015

Που οφείλονται τα οικονομικά αδιέξοδα της Ευρώπης και της διεθνούς οικονομίας ;

Ένα απο τα μεγαλύτερα σημερινά ερωτήματα είναι, πως εξηγείται στην εποχή μας της αλματώδους τεχνολογικής προόδου η διεθνής οικονομία και ειδικότερα η Ευρωπαϊκή, για να μη μιλήσουμε για τη δύσμοιρη Ελλάδα, να πορεύονται πηδώντας από κρίση σε κρίση και σέρνονται σε καθεστώς συνεχούς ύφεσης.  Οι διάφοροι χρηματιστηριακοί αναλυτές, οι λεγόμενοι "ειδήμονες", συνέταιροι των golden boys, αναλίσκουν τόνους μελάνης σε βαρύγδουπες πολύπλοκες οικονομικές αναλύσεις που δεν καταλήγουν πουθενά.

Τα πράγματα είναι πιο καθαρά. Η κλεπτοκρατική λειτουργία των διεθνών αγορών, ο ανεξέλεγκτος χρηματιστηριακός τζόγος και η διοχέτευση τεράστιων κεφαλαίων σε χώρες-φορολογικούς παράδεισους όπου δε φορολογούνται και δε συμμετέχουν σε αναπτυξιακή παραγωγική διαδικασία. Η άκοπη κερδοσκοπία του χρηματιστηριακού κεφαλαίου που δεν παράγει τίποτα αλλά μόνο τζογάρει, είναι κύρια συνυπεύθυνη για τη διεθνή οικονομική αναιμία και κατάρρευση. Έτσι εξηγείται και το περίεργο φαινόμενο ότι, όλες σχεδόν οι χώρες παγκοσμίως, με κορυφαία τις ΗΠΑ, εμφανίζουν ελλείμματα.Αν προσθέσει κανέις τα συνολικά ελλείμματα όλων των χωρών, θα εκπλαγεί απο το τεράστιο έυρος τους. Που βρίσκονται τα πλεονάσματα ; Απλούστατα κρύβονται σε φορολογικούς παράδεισους, όπου παραμένουν ακίνητα ή διοχετεύονται σε μη αναπτυξιακές παραγωγκές δραστηριότητες.

Στην περίπτωση της Ευρώπης, αυτό πολλαπλασιάζεται από την υφεσιακή πολιτική και το υπερτιμημένο ευρώ. Για το φαινόμενο της παρατεταμένης ύφεσης της ευρωπαϊκή οικονομίας, ευθύνεται αυτή η ίδια η  υφεσιακή πολιτική που επιβάλλει με θρησκευτική ευλάβεια στη γηραιά Ήπειρο το Βερολίνο, σε συνδυασμό με το ακριβό και μη ανταγωνιστικό ευρώ.


Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στον Economist, η αξία των ημερήσιων χρηματιστηριακών συναλλαγών παγκοσμίως ανέρχεται σε 50 δις δολάρια, έναντι μόλις 5 δις. δολ. της αξίας των ημερήσιων παγκόσμιων συναλλαγών για αγαθά και υπηρεσίες. Αυτό σημαίνει ότι, ο κύκλος εργασιών και τα κέρδη του κλεπτοκρατικού χρηματιστηριακού κεφαλαίου, της οικονομίας του τζόγου και του καζινο-καπιταλισμού, είναι δέκα φορές μεγαλύτερος από την πραγματική οικονομία της παραγωγής, του μόχθου και της εργασίας.

 Έτσι εξηγείται και η τελευταία παγκόσμια οικονομική κρίση, που με διαφοροποιήσεις συνεχίζει να ταλαιπωρεί την υφήλιο και να διευρύνει το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Και αυτό, παρ’ όλο που η αλματώδης τεχνολογική πρόοδος των τελευταίων χρόνων, θα έπρεπε να είχε οδηγήσει σε ριζική βελτίωση της διεθνούς οικονομίας. 

Αν αυτή η ανέντιμη και αδιέξοδη κυριαρχία του χρηματιστηριακού κεφαλαίου σε βάρος της πραγματικής οικονομίας της παραγωγής και του μόχθου δεν ανατραπεί, οι οικονομικές κρίσεις και η διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, θα συνεχίσει να ταλαιπωρεί τη χώρα μας, την Ευρώπη και το μεγαλύτερο μέρος της υφηλίου.