Του Γιώργου Χριστοφορίδη
Προσωπικά, από τότε που θυµάµαι τον εαυτό µου, ένα πράγµα ήθελα να κάνω στη ζωή µου. Να είµαι δηµοσιογράφος. Για να µπορώ µε την πένα µου να ασκώ πίεση και έλεγχο στην εξουσία. Και έτσι να βρίσκοµαι πλάι στο λαό, να συµπαραστέκοµαι στους αδύναµους, να βοηθώ εκεί που µπορώ. Τιµώντας τις αξίες που µου µετέδωσε ο -αιώνιος δηµοσιογράφος- πατέρας µου και υπηρετώντας το όνειρο, που έχω από µικρό παιδί. Να µε φοβούνται τα λαµόγια. Και να βοηθώ τους συνανθρώπους µου, αξιοποιώντας κατάλληλα το υπερ-όπλο, που λέγεται δηµόσιος λόγος.Ποτέ µέχρι σήµερα δεν είχα φανταστεί τον εαυτό µου ως βουλευτή. Oµως, µε το µνηµόνιο, άλλαξαν οι προτεραιότητές µου. Oπως και των περισσοτέρων Ελλήνων εξάλλου.Σήµερα, ο πολίτης αυτής της χώρας δεν µπορεί να σχεδιάσει τη ζωή του. Δεν µπορεί να κάνει όνειρα. Δεν µπορεί να κάνει παιδιά! Δεν τολµά, δεν αισθάνεται ασφαλής, δεν χαµογελά πια! Και αυτό είναι το µεγαλύτερό τους έγκληµα. Αυτό που έκανε το µνηµόνιο στον ελληνικό λαό. Αυτό που έκαναν στις οικογένειές µας.
