Με την ευκαιρία της ιστορικής νίκης του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου πριν από 39 χρόνια στις 18 Οκτωβρίου του 1981, θα ήθελα να επισημάνω την αντίφαση μεταξύ της συστηματικής πολεμικής που ασκείται από τα ΜΜΕ για την οκταετία 1981-1988, σε αντίθεση με την ιστορική μνήμη της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού που αναπολεί με νοσταλγία την εποχή εκείνη. Τότε που η πατρίδα μας ήταν σεβαστή σε εχθρούς και φίλους και οι λιγότεροι προνομιούχοι έζησαν πολλοί καλύτερες μέρες. Αυτό αποδεικνύεται από διάφορες έρευνες της κοινής γνώμης που αναδεικνύουν τον Ανδρέα Παπανδρέου της οκταετίας 1981-1988 ως τον δημοφιλέστερο Πρωθυπουργό της μεταπολίτευσης, σε πείσμα των προσπαθειών κατεδάφισής του.Στην πραγματικότητα, η περίοδος της οκταετίας 1981-89 έχει χαραχθεί με θετικά
Έχασα το φως μου σε ηλικία δέκα ετών Δεν είναι ένα απλό γεγονός για να μην το εξωραΐζουμε. Είναι μία καταλυτική στιγμή και είναι πολύ πιο σκληρή όσο σιγά-σιγά συνειδητοποιείς ότι αυτή θα είναι μία πραγματικότητα στη ζωή σου. Τα πρώτα δύο χρόνια μού καλλιεργούσε η οικογένεια την αίσθηση ότι κάτι θα γίνει, εδώ, έξω, όταν η μάνα μου η μακαρίτισσα άκουγε ότι κάπου γίνεται μεταμόσχευση ματιού έλεγε στον πατέρα μου «πούλα ένα χωράφι και πήγαινε τον Πάνο έξω». Η γιαγιά ήθελε να με πηγαίνει στους Αγίους. Κάποια στιγμή τους είπα ούτε Αγίους θέλω, ούτε γιατρούς. Δεν πάω πουθενά.


